aralık 2012

aralık 2012

saçlarına vuruyor akşam güneşi

gözleri o dakka yağmur gibi duru

esmer tenine kızıl ferace sarmış

baygın bakışlarını sanki benden almış ( gypsy princess - 01.12.12)

yağmurlu bir kış sabahı kirpiklerinden düştüm,

kanlı bir göz yaşıydım, acı ateşlere dökülen ( 02.12.12)

'boş ve geniş caddeler gibi ıssızım yokluğunda

ah yine yağmur ve nasıl soğuk

sabahın alacakaranlığında,

öldürecek beni kabusların' (04.12.12)

sımsıkı sarılsam sonra hiç bırakmasam,

kıyamet kopsa kaç yazar;

sımsıcak gülüşünle sen yanımdaysan... (07.12.12)

kahreder yalnızlığı ayaza çekmiş sabahların

son günü dün idi delice susuşların... (10.12.12)

güneş battığı kızıllıkta doğuyorsa

davullar çalınıyordur tutsaklar ülkesinde

prangaları eritecek ateş yakılmıştır artık

ve sen nefessiz kalana dek haykıracaksın

istiklâl caddesi isyanın son resmî geçidini seyrediyor

ulus’ta düşen düşmanın gardıdır

rasattepe’ye bu sabah güneş bir başka doğuyor

silivri’de titreyen zulüm duvarlarıdır (15.12.12)

şimdilerde yalnızca sarhoşken mutluyum

oysaki şen şakrak geçmişti çocukluğum (g.k. için 16.12.12)

artık zamanı geldiyse yalnızlığın

bir kuş uçmalı pencerenden

yarıp çığlık çığlığa bulutları...

sönmüş gözlerinin yalazı

bu karakışlar mıdır yoksa sebebi

içli içli çekersin sigarann dumanını...

beklerim ve özlemekteyim,

vakitsiz çıkıp gelmesini baharın.... (19.12.12)

düşüyor parmaklarından tütün hareleri,

aralık soğuğunda istiklal meyhanelerinin birinde

sarı sıcak sokakta o kırmızı paltolu çakma sarışın,

ilgiliymiş gibi karşısındaki delikanlıyı dinliyor

masadaki bardaklar yarım,

ve ayazda sigara dumanlarına boğuluyor.... (20.12.12)

yazmıyorsam bir sebebi vardır

kaybolmuşumdur karanlıkta

belki, unutmuşsundur

kimbilir...

fakat gözlerin ah o gözlerin

hep aklımda,

çıldırmaya an kala

çıkıp geliryorsun ya...

ilahi zaman,

ayrılışın bir başka sancı...

kalbimi susturamıyorum,

ölümüm elinden olacak

bunu biliyorsun,

hem de bal gibi biliyorsun.

kan tükürdüğüm akşamların birinde

pera'da bekliyor olacağım,

sigaramı yine orospular gibi tutacağım,

gören beni öyle böyle sanacak

ama sen yalnız sen,

anlayacaksın...

ne günler ne haftalar

ne de aylar kar etmiyor,

yılları devirdim canım efendim

aşka kelam işlemiyor... (25.12.12 )

NOKTA! ....kuşatma mı yoksa taarruz mu?

NOKTA!

....kuşatma mı yoksa taarruz mu?

Nokta'yı yazıyorum. Virgül'e devrimcilik atfedenlere naziredir. 13 Aralık bir nokta koyma işidir. Noktalı virgül'le başlayan, virgüller silsilesini sonlandırıp yeni bir cümle kurma girişimidir.

Artık Mayıs 19, Ekim 29 ve Kasım 10 günden ibarettir. Ayları kısaltmış oluyoruz. Bu bir telaştan çok, vakit kalmadığının göstegesidir. Kuşatma yerindedir. Fakat daha çok bir taarruz hareketidir. Şu haliyle 13 Aralık Silivri Kuşatması'na bir taarruzun provasıdır diyebiliriz.

Faşizmin zindanlarını yıkacak gücümüz var. Yıkılacaksa yıkarız. Şimdi buradayız....

Bastille mi? Çok yakındır. 1789'a gönderme yapıyoruz. Elzemdir. Duvarlar yol olacaktır; köprü iki ucu birleştirmektir. Uçurumlara meydan okuyoruz. İhtilal aynı zamanda bir trajedi'yi beraberinde getirmektedir. Bu seferkinin komedi olması muhtemeldir. Gülen taraf ise hep güçlü olandır. Hukuk mu? Üstünlerin hukukudur!

''İleri'' ve belki ''hücum'' da denilebilir. Tek bir işaret kafidir! Artık bir ordumuz var. Seferberlik halindedir. Yürüyoruz, uygun adım mı? Henüz değil. Lâkin duramayız, hep söylüyorum; durursak düşeriz...

Koşmaya 10 Kasım'da başladık. Silivri artık İzmir'dir. Yüzbaşı Şerafettin Bey ve üç süvarisinin hatırası bizimledir. Taarruz an meselesidir. Yalnız ve yalnız bir işarete bakmaktadır.

...''güneş battığı kızıllıkta doğuyorsa / davullar çalınıyordur tutsaklar ülkesinde / prangaları eritecek ateş yakılmıştır artık / ve sen nefessiz kalana dek haykıracaksın''....

Yeni bir altüst oluşa tanıklık ediyoruz. Geçen yüzyılın başında olduğu gibi daha ilerisine zemin hazırlanmaktadır. Parçalı bulutlu ve yer yer güneşli bir mevsime kapı açılmıştır. Yağmuru ise pek seviyoruz. Yürümek güzeldir. Soğuk mu? Aldırış etmiyoruz.

Ocak körüklenmiştir ve demir tavında dövülecek. Örs çatlayana dek; muttarit ve mütemadiyen...

Kimleri göremiyoruz; kılıç dövüyoruz, savaşa gidiyoruz fakat 'hurdacı'mız yoktur! Şaşırmıyorum. Külüstür Alman otomobilleri koleksiyonu ve yıllık kahvaltılarda zeytinlerle metamatik hesabı yapmakla meşguldür. 'Külüstür devletlü' pek uygundur. Diğeri ise meydanlardan korkmaktadır. Ulus'ta çokça ürktüğünü tespit ediyoruz. Bir ekonomi toplantısında 10 Kasım'ı kendilerine işaret ettiğimde; 'yasaklanırsa giderim' demiştir. Fizikte vardır; 'moment noktası' velinimetini işaret etmektedir. Kılıcını kınından çekecek cesareti yoktur.

...''istiklâl caddesi isyanın son resmî geçidini seyrediyor / ulus'ta düşen düşmanın gardıdır / rasattepe'ye bu sabah güneş bir başka doğuyor / silivri'de titreyen zulüm duvarlarıdır''...

Öncüleri kurtarmak aynı zamanda bir kurma girişimidir. 'Milli Birliği' tesis etme yolunda atılan en sağlam adımdır. Silivri'de zindanların ağır kapıları zorlanırken, Millet Meclisi kürsüsünden 'jandarma biz sosyalistiz' marşı okunmaktaydı. Silivri'de önümüze barikatı kuransa 'robocop' jandarmadır. Tesadüf müdür? Bilemiyoruz. Belki, tesadüfler mucizelerin yansımasıdır. Not ediyorum. Tarih yazımıdır. Ayrıntılar önemlidir. Belirleyici oldukları zamanlardayız.

Meydan muharebelerinden mevzi savaşlarına gelmiş durumdayız. Noktasal hucümlar zamandır. Sandıklar da bir mevzidir. Vur, vur, vur! Her mevzide savaş. ''Hatt-ı müdafaa yoktur, sath-ı müdafaa vardır'' bizim doktrinimizdir. Artık bütün vatan savaş alanıdır. 13 Aralık bunun ilanıdır.

....''her yıldırımda bir gece, bir gölge devrilir, / bir ufk-ı i'tilâ açılır, yükselir hayât; / yükselmeyen düşer: ya terakkî, ya inhitat!''.... (*)

Hasan Basri dışarıdaki öncülerin lideri konumundadır. 'İstersek yıkarız!' esaslı bir tehdittir. BOP Sultanı'nın makamında ve Pensilvanya'da duyulduğu aşikardır. CHP'li vekilleri es geçmiyoruz. Varlıkları önemlidir. 'Genel Başkan'ın aksine orada olmaları ve hep olmaları bir tutarlılık göstergesidir. Mücadeleyi kabullenmiş olduklarını görüyoruz. Ancak Silivri'de hakim güç yine gençliktir. Gördüğümüz şudur; İlker Yücel'in 'ileri' emri beklenmektedir. İlk-Er olarak başı çekiyor. İlkelidir, daha zamanı olduğunu bilmektedir. Fakat zaman kaybedemeyiz. Bir de yaşı genç olanlar var ki, onlar, sevdiklerinden başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayanlardır. Çünkü her şeyleri maphustur!

Dışarda faşizmin duvarlarına hücum eden Millet mütalaasını heyet-i sefil'e sunmuş görünüyor. Bir mahkemeden söz edemiyoruz. Özel yetkili soytarılar divanı kurulmuştur. Savunma da artık hucüm marşı söylemektedir. Vural Ergül üstadımın 'mahkeme'de yüksek sesle konuşması 'slogan'dır. O halde konuşmak, bağırmaktır ve slogan atmak ise böylece 'küfür' niteliği taşımaktadır. Bütün küfürlerimiz ak-faşizmedir.

...''o sözler ki kalbimizin üstünde /dolu bir tabanca gibi / ölüp ölesiye taşırız / o sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan / uğrunda asılırız''... (**)

Mayıs yürüyüşünü 22'sinde ''medya'nın gözleri'' başlıklı yazımızda işlemiştik. Bir tarih yazımından söz ediyorduk. Buraya bir virgül (,) koyuyoruz. Ekim seferberliğini ise daha öncesinden görebiliyorduk. Ve 10 Ekim'de Attilâ İlhan'ı da anarak ''yürüyün çocuklar siz onu göremezsiniz'' dedik. Bir tane de buraya (,) . Ve dahi Kasım'ın kasvetinden sıyrılıp ''karanfil kokulu çocuklar''a selam durmuştuk. Bu sonuncu (,). 'Virgül' olsa olsa bir ihtilalin aşamalarını simgeler. Oysa 'nokta' başlı başına bir devrimdir. Bitişler yeni başlangıçları getirmektedir. Yani;

...''dünle beraber gitti, cancağızım, ne varsa düne ait / bugün yeni şeyler söylemek lazım''... (***)

Bitirmekten kastımız yeni bir yol açmanın zaruretini göstermektir. 22 Aralık satıha yayılan mücadelenin süreceğini haber veriyor. Bu sefer kadınlar öncüdür. Oğullarını emperyalizme kalkan yapmayacaklar. İkinci Hatay isyanının kıvılcımını çakmak içindir. Not ediyorum. Ve bitiriyorum.

*Tevfik Fikret, 'ferda'

**Attilâ İlhan, 'o sözler ki'

***Mevlânâ

M.Recep Erçin

15.12.2012

Yürüyün çocuklar siz onu göremezsiniz; Attilâ İlhan

Yürüyün çocuklar siz onu göremezsiniz; Attilâ İlhan

Aylardan Ekim, sicim gibi bir yağmur çökmüş yıldırımlar şehrinin üzerine. Eski bir tanrının heykeli daha devrilmiş ve panteona bir lahit daha eklenmiş sessizce...

Kendini alafrangalıktan çekip kurtardıktan sonra Türk aydınının düştüğü batı taklitçiliğini her eyleminde eleştirmiş bir düşün adamı olan Attilâ İlhan denince, şiir gelir kapımızı çalar bütün debdebesiyle. Şiir de gelir, aşk da gelir gelmesine de, bir düşünün bakalım her dizesinde bizi Anadolu'nun bozkırına atan o Kuva-yi milliye ruhu gelmez mi?

''bana bir şimşek çak / kalpakları tozlu paşaların çığlıklı gözlerinden''

Ya köhnemiş devleti, canla başla kurtarmak derdinde ve boyunlarında yağlı urganlarıyla jön Türkler gelmez mi?

''yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz / çünkü sizin gözleriniz bizim gözlerimiz''

O mahur beste de çalmaya dursun be müjgan, yitip giden gençliklerine mi yanmalı yoksa onlardan sonra düşen, şaşanlara mı?

Türkiye hep zorların ülkesi ola gelmiştir. Toprağı kanla sulanmış diyarlarda ölülerin laneti dolanırmış ya işte öyle. Bahtı kara maderini kurtardık sanırken buluverdik tepemizde gene demir pençelerini emperyalizmin. Osmanlı'nın son dönemlerini, Cumhuriyet'in ilk yıllarını ve sonrasındaki hayli karışık süreci romanlarında işleyen Kaptan, nedense bir yerde takılıp kalmıştı. Özellikle de ömrünün son demlerinde sürekli dilinde bir ''eğitim, savunma ve ekonomi milli olmalıdır, yoksa Sevr gelir'' sözleriyle...

Uyuyan bir milleti uyandırmanın zorluğunu bildiğinden olacak, ilerleyen yaşına rağmen yazmaya, konuşmaya ve sesinin yettiği kadar bağırmaya devam etti. Türk aydınının içine düştüğü milli kimliğinden kopuk tavrı gördükçe o bildiklerini daha bir altını çizerek tekrarladı. Gerçi şimdilerde yetiştirdiği bazı 'edebiyatçıların' haçlı irticanın matbuatında kalem oynattıklarını görseydi ne derdi merak ediyorum. Lakin, o bahsi diğer...

Rozet Atatürkçülerine açtığı savaştan tutun da batı yardakçılığı yapan ama bu ülkenin ekmeğini yiyen her kesime karşı duruşu netti, bu büyük şairin. Son on beş yıldır, iyiden iyiye ayak sesleri duyulmaya başlayan 'avrasyacılığın' en keskin savunucularındandı. Hiçbir zaman AB'ye inanmadı. ABD'ye ram olmadı. Yani, Gazi Paşa'sının sözüyle 'ne batılılaştı ne de Amerikanlaştı yalnızca özleşti.' Sahi ne diyordu:

...''Avrupa'yı Avrupa gibi görmüyorum. Roma-Germen İmparatorluğu gibi görüyorum. Hala aynı mantıkla hareket ediyorlar. O mantık hiç değişmedi. Dinini değiştirecek, dilini değiştirecek, seni parçalayacak. Aynı şeyi düşünüyor.''....

CHP'nin batı taklitçisi sosyal demokrasi hamlelerini eleştiren Attilâ İlhan, bu hastalığın tanzimattan ileri geldiğini üstüne basa basa söylüyordu. İnönü'nün Atatürkçülüğünü eleştiriyordu(k) ama kaderin cilvesi 'değirmen döndü dolandı yıllar oldu' İsmet Paşa'yı savunmak bile biz sosyalistlere kaldı. Kaptan görse ne derdi acaba?!

2007'den sonra gelişen süreçte ve bir kaç yıl ötesinde ki, bu satırların yazarının 'eylül tezlerini' kaleme almasından hemen sonradır, değişen bir Türkiye panaroması çıkıyor karşımıza. Yeni konjonktürün getirdiği öz değerlerini, kurumlarını, geleneğini yitirmiş ve üzerine bolca 'demokrasi' sosu dökülmüş yeni bir 'cumhuriyet'!

Gençlikten her zaman umutlu olan Attilâ İlhan, şimdilerde ortadan ikiye bölünmüş bu halkı yekvücut kılmak için yegane çözümü elbet gene tarihin tozlu sayfalarında arardı.

''unutma ki sevmek
yalnız kelam değil, gerçek manada bir faaliyettir
bir tutmak korumak ve kurtarmak faaliyeti''

O halde sorumluyuz seviyorsak bu memleketi ki seviyordu Kaptan, ana gibi yar gibi;

''sen Türkiye'sin ekmeğim tuzum Türkiye
Türkiye Türkiye ay'lı yıldız'lı Türkiye ''

Kemalizm mi dediniz? Sol Kemalistlerin, çoktan sağ cenahca cebren ve hileyle oyun sahasından dışarı atıldığı. 'Men dakka dukka' çok geçmez el bebek yetiştirdikleri gericiliğin, emperyalizmle kol kola sağ cehanın tahtını devirdiği bir süreci yaşadık. İşin sermaye boyutuna ise gene Kaptan açıklık getiriyor. Bakın ne demiş;

''Osmanlı'daki burjuvazi komprador burjuvazi, yani yabancıyla iş birliği hâlindeki gayrimüslimler ve savaş sırasında onlar emperyalizmle iş birliği halindeler. Böyle olunca, inkılâbın burjuvazisi yok.''

Ya sonrası milli burjuvazimiz oldu mu? Olmadı diyerek geçiştiriyorum çünkü başka bir yazı konusudur. Burjuvazimiz komprador olunca haliyle bu 'aydınlarımıza' da sirayet ediyor. Ne de olsa kafa aynı tanzimatçı kafa!

...''ben kendi hesabına bunu çok söyledim, yine de söylerim; burada, gençliğimde, çocukluğumda edebiyat meraklısı bir kişi olarak okuduğum kitapların büyük bir ekseriyetinin, Avrupa'ya gidip yabancı dil öğrendikten sonra oradaki birtakım kitapların Türkiye versiyonları olduğunu fark ettim. Yani orijinal de değiliz. "Şiirde büyük yenilik yaptı falan kişi" diyoruz biz, gidip bakıyorsun, oradaki falan adamın Türkiye versiyonu. Yani nasıl komprador bir tüccar varsa oradaki şirketin Türkiye'deki mümessili, komprador edebiyatçı var bizde, oradaki yazarın Türkiye mümessili gibi; onun yaptıklarını Türkiye'de yapıyor. Peki, Türkiye'nin ihtiyacı olan ne? Onu düşünüyoruz. Çünkü Türkiye'nin ihtiyacı bizi hiç ilgilendirmiyor.''...

Nasıl? Aydının kompradoru da bir başka oluyor haliyle. Gördük yetiştik hepsine. Ülkesine küfredip silah tüccarlarının ödülünü alanlardan tutun da ''askeri vesayet var naraları atıp'' sonra Fransız subayına göğsüne nişan taktıranı.

''elsiz ayaksız bir yeşil yılan
yaptıklarını yıkıyorlar Mustafa Kemal
hani bir vakitler Kubilay'ı kestiler
çün buyurdun kesenleri astılar
sen uyudun asılanlar dirildi
Mustafa'm Mustafa Kemal'im''

Büstü kırılıp elektrik direklerinden sallandırılan Mustafa Kemal! Vatan toprağını İngiliz postalına çiğnetmemiş Mustafa Kemal! Hangi Atatürk? Şimdi okumanın tam sırası ve dahi 'bir milleti uyandırmak' için giriştiği savaşımı. Sosyalizm ayak sesleri mi dediniz. Sırası gelecek elbet. Önce Allah'ın süngüleri parıldamalı Akdeniz'e uzanarak ve Gazi Paşa, şahin bakışlarıyla Haliç'e demirlemiş düşman zırhlılarını nazarlamalı. Sarışın Kurt ise pusu kurmuş Kocatepe'de zafer gününün şafağını bekliyor...

Yarım kalan ulusal devrimimizi özümsemiş eksik yanlarını anlatmış ve en çok da savunmuştur, Attilâ İlhan. Türkiye sosyalist hareketinin içinde bir sol Kemalist olarak yer etmiştir; ''yıldız, hilal ve kalpak'' üçlemesiyle.

...''Attilâ'nın cenazesine katılanları, bazı yazar arkadaşlarımı biraz korkmuş gördüm. Bana biraz Stalin'in cenazesini hatırlattılar. Korkudan kurtuluşun sevinci vardı sanki yüzlerinde; onlar Attilâ'yı o kadar sevmezlerdi.'' diyor Yalçın Küçük Hocamız ki maphustur. Bunu neden yazdım. İkinci cumhuriyetin ilan edilme safhasına eski rejimin savunucuları tasfiye edilmeliydi. Attilâ İlhan onların başında geliyordu. Silivri'ye gitmeye ömrü yetmedi. Ulusalcı dalgayı aşmak niyetindeki güruhlar o günden bu yana epey yol kat ettiler. Dip dalgası kıyılara ulaşamadı belki ama denizde epey çalkantılar yarattı. Yükselen ulusalcılık o birilerinin size anlattığının tersine bakın neydi:

...''Mustafa Kemal Müdafa-i Hukuk hareketine girdiği zaman Ankara'da yanında kimler vardı? Onları bir düşünün. Mustafa Kemal Paşa'nın bir tarafında Ziya Gökalp vardı; Türkçü, bir tarafında Yusuf Akçura vardı; marksist ama kafada Türkçü. Arkasında Mehmet Akif; müslüman ama Türkçü. Peki kimi çağırmışlardı? Mustafa Suphi komünist ama Türkçü. Şimdi aynı şey oluyor.''...

Yükselen ulusalcı dalga buydu? Bu dalgayı kim aşmak isterdi. Dün Mustafa Kemal'e karşı kim savaşmışsa onlar; emperyalizm ve yerli iş birlikçileri. Ulusalcıların gayesi Atlantik'in bölge jandarmalığını yapmayan bağımsız bir Türkiye'ydi:

...''avrasyada hala mazlumların uğultusu
kısa bozkır atlarının nallarından
gizli kıvılcımlar ki etrafa saçılıyor
azadlık mermileridir
çekirdekleri çelik cehennem gibi sıcak''...

Dünya'da gelişen sosyalist hareketleri her zaman yakından izlemekteydi. Latin Amerika'daki hareketlere kayıtsız kalmamış, yazılarında yeri geldikçe değinmişti. Sosyalizm deyince unutmadan belirtelim; Sovyetler'de yükselen ve hakimiyeti ele geçiren Stalin'e karşı Galiyev çizgisini savunuyordu. 'Sultan Galiyef, Avrasya'da dolaşan hayalet' Attilâ İlhan eksik yanı ise Türkiye Sosyalist Partisi sonrası hiçbir siyasi partide örgütlü olmayışıydı. Nitekim, bu sonraki aydın kuşağına da bir nebze sirayet etmiştir.

...''Ben ne sosyalist devrimin ne Türkiye'deki Ulusal Kurtuluş Hareketi'nin sona erdiği gibi bir mantıksızlığa girmem. Bunlar sona ermez. Çünkü dünyanın dörtte üçü hala emperyalizmin kölesi halindedir. Sona ermeyeceğinin en güzel işareti de ABD'nin arka bahçesinden geliyor. Güney Amerika'da dördüncü sosyalist hükümet kuruldu. Bizimkiler biraz daha korkacaklar. İşin aslı bu. Eskiden kabadayı kabadayı ötüyorlardı. Birdenbire gördüler ki durum o değil. İkincisi, Avrasya dediğimiz oyun değil. Başlangıçta Şanghay Beşlisi küçük mahalli bir şeymiş gibi kuruldu. O da bizi ilgilendiriyor. Şangay Beşlisi'nin içinde bizim Orta Asya Türk Cumhuriyetleri vardı. Biz onları çoktan üvey evlat sayıyorduk. Onlar girdiler, hemen Rusya ve Çin'le anlaştılar.''...

Çok da uzatmadan bitirirken; Mustafa Kemal'in ülkeyi ve devrimleri emanet ettiği gençliği bilinçlendirmek için çabalamış, sayısız konferanslar vermiş, kitaplar, yazılar yayımlamış bu büyük düşün adamının ebediyete göçüşünün 7. yılında anmak hepimizin görevidir. En çok da bugün onu kendisine rehber edinen Türkiye Gençlik Birliği üyelerinin. Ve bu vesileyle, 29 Ekim'de Ankara'da yapılacak 'Seferberlik Yürüşü'nü duyurmuş oluyorum;

'yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz'

Yazımın başlığını Attilâ İlhan'ın 'ferda' şiirinde yer alan 'yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz' dizelerinden alıntı yaparak koydum. Şiirin devamı mı? Meraklısı elbet arar bulur ben bir iki dizeyle noktalıyorum...

...''Mekteb-i harbiye derseniz ben Mustafa Kemal, Selanik
yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz
büyük yumruklar gibi sıkılı içinizde gizli bir yerinizdeyiz
çünkü sesimizde deprem sesleri var sizin sesinizden
çünkü sizin gözleriniz bizim gözlerimiz
yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz''...

M.Recep Erçin

10.10.2012

kasım 2012

sararmış güncelerin solgun mevsimi

ay şimdi kasım

gökyüzümde dolanır kuyruksuz bir kedi

ay şimdi kasım

bakışlarında asude yağmurların sessizliği

ay şimdi kasım

bulutlar çiziyor ressamlar gölgeden tuvallere

ay şimdi kasım

bahçemizde hazanın son çiçekleri

ay şimdi kasım

yanar elleri tutkunun kendi ateşinden

ay şimdi kasım

tatlı bir zehir içmektir seni özlemek, ettiğin küfürler gibi

ay şimdi kasım

kız kulesi bile bu sabah şaşkın düşünceler içinde

ay şimdi kasım

sonbaharın ilk günüdür belki ilk günün son baharı

ay şimdi kasım

sürgün adımlarıdır sessiz, ürkek ve ince

ay şimdi kasım

ve ben yine ağır ağır sana yol almaktayım...

1 Kasım 2012

sanatkar, eserleriyle olduğu kadar sosyal ve siyasal duruşuyla da topluma ışık tutmadıkça parlayıp sönen bir kıvılcımdan farksızdır. halbuki ona düşen vazife içinde bulunduğu çağın öncüsü olarak, ışığıyla cehaleti ve korkuyu dağıtmasıdır...

(2.11.12 bu sözü tuna kiremitçi'ye ithaf ediyorum selim ileri'nin c.başkanlığınca ödüllendirilmesine pek sevinmiş zaaar )

En nihayetinde, aşk hüzünlü bir şarkıydı usanmadan söylenen...

06.11.2012

ah usuldan incesaz akşamları,

gene çöküyor üstüme ağır ağır notalar,

neveser senin adın biliyorum başkası değil,

gel de çök karanlığıma öylece...

minarelerinde dalga dalga ezan sesleri,

göğe dağılıyor şehrin yedirenk kandilleri,

fısıltıyla konuşma hem gözlerime bak önce, yoksa sus!

susta ölülerim incinmesin yalanlarından,

kırgın yüreğim daha bir tuzbuz olmasın,

nasılsa inanacağım, yine aldatacaksın

yok belki bu sefer başka!

8 Kasım 2012

'gözlerinde cumhuriyet güneşi

ellerinde devrim ateşi

duyuyor musun? işte geliyorlar

meydanları inletiyor ıslıklar, alkışlar, sloganlar

onlar, karanfil kokulu çocuklar

kaldır yumruğunu gökyüzü inlesin sesinden

yıldızlar titreyecek adımlarının dehşetinden

yol versin tarihin vakur sayfaları

selam dursun sancaklar

işte geliyor karanfil kokulu çocuklar

9 Kasım 2012

yağmur ve rüzgar ay gecede

bulutlar çekmiş gözlerini uykulara

aşık kuşların mevsimidir

öpmek ister kalbim ellerinden yalvarırcasına

uzak durma ne olur sımsıkı sarıl bana

sıcaklığın yeter bütün korkuları dağıtmaya

dilim kopsun söylemeyeceğim

ama bil sevdiğimi

ekmek gibi, su gibi ve ağaç gibi seviyorum

ilkinde yeşeren sonunda sararan

yazları deli dolu, kışınsa ölüm uykularında

uzak durma baharım

papatyalar çağında

sımsıkı sarıl şimdi

sıcaklığın yeter ayazları dağıtmaya

10 Kasım 2012

kır zincilerini gamlı dağların gölgesi yürüsün

yarım öyküler anlatırdı hani annemiz uzun kış gecelerinde

buz gibi bir sabaha uyanırdık,

soframızda taze çay ve kızarmış ekmek kokusu

gözlerin dalıyor dağların vakur zirvelerine, o an

kar bulutlarının arasında gülümseyen kış güneşi bakışların

hem seni hem beni alıp götürüyor yemyeşil bir güne...

18 Kasım 2012

kuşkonmaz camii'nde akşam ezanları okunurken

haliç'i kana bulayan güneşin kızıl gözleridir

aynalı kavak kasrı'nda ürkek beyaz güvercinler

yalnızlığıma edepsizce kadeh kaldırıp,

günün en huzursuz saatinde yorgun ve mahzun,

sabaha karşı uçmuyorlar mı?

hasköy'deyim şu bilindik musevi mezarlığında

tabancam yok ama cinayete niyetliyim....

20 Kasım 2012

uyanmak istemezken ille de uyanmak soğuk bir sabaha

sağımda solumda geceden sohbete daldığım şeytanlarım

uykularımı onlar değil bil ki sen kaçırdın...

uzun uzun anlattım yine, ölüm sessizliğinde susmak için

ısınmak gibisi yok, doğan güneşin ışıklarıyla şarkılar söyleyerek

yeniden ve yeniden uyumak,

şişelerde hüzün, perdelerde şen şakrak

uzaksan uzağım hayata şiir gibi uzağım rüyalarına...

25 Kasım 2012

...'karanfil kokulu çocuklar'

 (Bu topraklarda Mustafa Kemal'ler yenilmez)

Mayıs'ın çiçeklerini bir yaz boyu sulayıp sonbahara erdiren şüphesiz cesaret, azim ve inançtır. Umudumuz oldular, umuduz. 19 Mayıs büyük gençlik yürüyüşü bir dirilişin simgesiydi. Halkı seferber etmek son derece cesur bir adımdı. Türk Gençliği bu adımı attı. Türkiye Gençlik Birliği (TGB) öncüdür. Üstesinden geleceğine (we shall overcome) inanıyorduk. İnanç ve başarı bibirini beslemektedir ve şimdi buradayız.

Mücadele Mayıs'ta başladıysa Ekim'de taçlanmıştır. Kasım ise sondur ama bitti diyemiyoruz. Yeni bir evrenin başlangıcıdır. On yıllık AKP diktatoryasına karşı toplumun muhalif dinamikleri ilk defa böylesine bir arada 'seferberliği' kabul edip mücadeleye atıldı. Birikmiş korkuların, bastırılmış isyanın doğum sancılarıdır. Yazmıştık, tekrarda sakınca görmüyorum; isyan, değişimin anahtarıdır.

...''o jöntürkler ki - `hariçten / evrak-ı muzırra celbederlerdi' - / o fedailer ki barut öksürürler / sakal tıraşları mavi / kırmızı bıyıkları biber / kim kaldı / müdafaa-i hukuk cemiyeti'nden''... (*)

Gazi güvenmekte haklı çıktı. Gençlik mücadelenin mayasıdır. Gençliği parçalara ayırabiliyoruz. Fakat, mücadele meydanlardadır. Büyük savaşlar büyük meydanlarda olur. Gençlik meydanlardadır. Gelecek ve gerçeklik devrimcidir; gençliği gelecek görüyorum ve devrimin ateşleyicisi sayıyorum. Gelecek artık emin ellerdedir. Yarınlar sahipsiz değildir, bunu görüyoruz.

Karanfiller payitahtın caddelerinden akıp geçerken şüphesiz Ankara'nın kalbi Rasattepe'dir. Büyük Cumhuriyet eylemlerinden farkı, bir yürüyüş olmasıdır. Durağan değildir. Yoldur ve yol çaredir. Adımlar çaredir. Umutlanmakta haklıyım. Kuru kalabalıktan öte olduğunu mücadeleyi sahiplenmelerinde gördük. Saflar bu sefer çok daha sağlamdır. Düşmek yasaktır ve düşenimiz yoktur. Ulus işarettir. Parola ise 10 Kasım'dır.

AKP diktatoryasına karşı 2007 yılında meydanlara inen geniş halk kitleleri ne yazık ki siyasi liderlikten yoksundu. 2009'da yeni bir dalga hareketlenmeye başladıysa da aynı niceliğe ulaşamadı. Ancak 2009'u korkusuzlar hareketi olarak adlandırıyoruz. Süren yıpratma ve sindirme operasyonlarına karşı cesurca göğüs germişlerdir. 2012'yi yaratanları arıyorsanız izleri oradadır. Artık korkusuzların sayısının arttığını görmekteyiz. Üstelik bu sefer çizmelerini giymiş haldedirler. Görev şimdi çok daha zordur! Partilerin partisizleştiği alanlada TGB öncüdür. Zor oyunu bozuyor. Faşizmin barikatını zorlamaktayız. Yıkılması yakındır.

...''gözlerinde cumhuriyet güneşi / ellerinde devrim ateşi / duyuyor musun? işte geliyorlar/

meydanları inletiyor ıslıklar, alkışlar, sloganlar / onlar, karanfil kokulu çocuklar''... (**)

Gelinen süreç mücadele içerisinde yer alan bizler tarafından iyi bilinmektedir. Büyük fedakarlıklarla adım adım işlenerek oluşturulan çekirdekte sağlam çeperde ise çok renkli ve gevşek yapı şimdi daha bir çelikleşmektedir. Çekirdeğin çekim gücü bilgi, deneyim, cesaret ve mücadele ile artarken sorumluluklar ağırlaşmakta, tehlikeler artmaktadır. Tarihte gençliğin bu kadar büyük bir mücadeleyi sırtladığı başka dönemler olmuş mudur, bilemiyorum. Abdülhamit istibdadına karşı bayrak açan genç ittihatçıları ve 27 Mayıs'ta Menderes diktasını tanımayan gençliği elbette unutmuyoruz. Tarihimizdir. O geleneğin devam ettiğini görüyoruz.

...''kim kaldı eski selanik'ten / laternalar sustu / sürahiler tenha / tek kibrit çakılmıyor / kim kaldı ittihat ve terakki'den''... (*)

Bir tutam baharat tadında tüttürdüğüm o sigaraların dumanında, mücadele bayrağının yükseldiğini tahayyül ediyorum. Rüzgarı arkamıza almış olduğumuzu hissediyorum. Zamanın sarkacı bir sağa bir sola savruladursun, saatin kumları yolumuza yıldız tozları misali serpiliyor.

Günümüzde gençliğin, ne yaptığından habersiz ve artık geleceğe dair bütün heyecanlarını yitirmiş 'muhalefetin' peşinden sürüklendiğini görüyorum. Bu şartlarda merkezini koruyabilen ve özel yapısı itibariyle bir çok kesimi korkutan TGB'nin kat ettiği yol için 'sadece başlangıçtır' diyorum. Mucizelerin tarihin geçiş dönemlerinde çokça görüldüğünü biliyoruz. Böyle zamanların mucizeler, insanlığın devrimci birikiminin sıçrayış noktaları oluyorlar. Yükselme devrindeyiz. Her yükseliş bir başka çöküşü beraberinde getiriyor. Çöküş gölgenindir ve şimdi şafak vaktidir.

...''kaldır yumruğunu gökyüzü inlesin sesinden / yıldızlar titreyecek adımlarının dehşetinden / yol versin tarihin vakur sayfaları / selam dursun sancaklar / işte geliyor karanfil kokulu çocuklar''... (**)

Mayıs'ı yazmamış, Ekim'i unutmuş ve Kasım'ı hiç hatırlamamış olmam gerekirdi. 'Milenyum karanlığında' yazmak, titrek ve cılız bir mum ışığında, karabasanlarla dans etmektir. Halbuki bu sefer güneşin yükselişini görmekteyiz. Güneş, gözlerinden doğmaktadır. Altı senede alınan mesafe bir uzun yürüyüşün doruk noktasına hızla ilermemekte olduğunun göstergesidir. Çarklar dönüyor ancak tekere çomak sokanlar olacaktır. Uyanık olmak devrimci için artık cesaretten daha çok önem arz etmektedir. Vakit, bu vakittir. Vaktinden önce açan çiçeklerin ruhu ayazda yitip göçüyor. Göçenlerden olmak için çok tazeler. Gelincik tarlalarının habercisidir. Bir öngörüdür.

Karanfiller, en çok da kırmızılar sonbahara yakışmaktadır. Sonbahar ise ihtilallere pek aşinadır. Vakitli veya vakitsiz ölüm en büyük devrimdir. Onuncu Kasım, ölümü yâd ediş provasıdır. Despotizmi yıkacak parolanın söylendiğini ve kapıların açıldığını buradan anlayabiliyoruz. Mayıs'ta işareti verdiğimizde başarcağımıza inanıyorduk. Ekim ise bizim için şaşırtıcı olmaktan öte yön vermek noktasında büyük bir sınavdır. Tesadüflerin aleladeliğine inanmıyoruz. Çünkü onları biz yaratıyoruz. Tarihler, bilgimiz dahilindedir ve tarih bize yol vermektedir. 10 Kasım şimdi bu yürüyüşün dönüm noktasıdır. Rengi kırmızıdır ve karanfil kokmaktadır. Duyabiliyorum çok uzak değiliz. Erken ya da geç kalmış değilim. Çokça zaman bozuk bir çalar saat gibiyim. Ne garip hep vaktinde çalıyorum yani vaktidir. İlahi bir tezahür diyebiliriz. Nazım ustayla devam ediyorum. Bahar fidelerini yazmaktadır, karanfil kokuları içinde hazırlıklar başlasın diye inceden inceye...

...''Saksılarda hâlâ tek tük karanfil bulunursa da / ovada güz nadasları yapıldı çoktan, tohum saçılıyor. / Ve zeytin devşirilmekte. / Bir yandan kışa girilmekte, / bir yandan bahar fidelerine yer açılıyor.''... (Nazım Hikmet, 20 Kasım 1945 )

Gördüğümüz şudur; böylesine büyük bir sevgi çok az insana nasip olacağı gibi yine böylesine eşsiz bir insan bir milletin bağrından pek az çıkar. İşte Mustafa Kemal Atatürk böyle bir aşkın ölümsüzleştirdiği eşsiz devrimcilerdendir ve belki de insanlık tarihinde tektir. Mustafa Kemal Paşa Hazretleri'ni anmadan da edemiyorlar. Öyke ki her 10 Kasım'da yüreklerindeki korkuyu hisedebiliyorum. Rasattepe'ye çıkmak zatı şahaneleri için gerçek bir eziyettir. Bu yıl kaçtığını görüyoruz. Sultanına koşmaktadır. Sultanlık özlemi içindedir. Gazi Paşa Hazretleri'nin büyük ruhu ve devrimleri bizimledir. Korkuları bundandır. Bütün bir millet Ata'sını anarken sahtekarların beyanatları samimiyetsizdir. Bu yağmurda meydanlarda olan yüzbinlere sevgilerimi gönderiyorum.

…''bir çift mavi yıldız gözlerin doğmaz oldu ne zamandır zindan gecelerime/ sofralarında tadı yok be kemal’im, ne rakı şişesi avutur beni ne de sarı leblebi''… (**)

(*) Attilâ İlhan'ın 'kim kaldı' şiiriden alınmıştır.

(**) M.Recep Erçin / 10.11.12

ekim 2012

ekim 2012

gene hafiften incesaz akşamları

pera yorgun ben yorgun

yaklaşma şimdi sırası değil yağmurların

biraz daha kurağa çeksin toprağım

kaybolsun yavaştan korkularım

uzaktan naif tınılar yaklaşsın

sesinle doğan sıcak bir bahar güneşi

belki sisli mavi bir sabah uyansın

02.10.2012

söyleseydi bana sılanın yolları

silseydi bu bahar ölümsüz hatıraları

sorduğum sorular cevapsız biliyorum

yansaydı dilim, dudaklarım

öpmeseydim aşkının gözlerinden

bana yine şarkılar kaldı

bana yine yağmurlu günler

deli dolu anılar saklı

sarı sıcak bestelerde hüzünler

ah sonbahar adın bile yalnız,

yalnız yaşar ve ölür, kucağında hazanın

sade, solgun çiçekler gibi

ben ve dahi benden ötesi...

04.10.2012

ışıklar daha şimdi yandı denizin ötesinde

başımda feci bir ağrı, nasıldır bilirsin

mevsim dönüyor gibi

ben de çözülüyorum şimdi

bulutlar yine karabasan olup çökecek,

yıldırımlar şehrinin üzerine

ellerim üşüyor, titriyor parmaklarım

çığlıklarını duyabiliyor musun?

bedenim nasıl çaresiz, sıcaklığını arıyor

rezil bir kabusta hapsolup kalmışım

tanrılar mezarlığında açan karanfillerin kokusu,

infilak etmiş tomurcukları ekim'e dağılmış

yeniden sevebilir misin bu günahkarı, söyle.

sevden de sevmesen de

aslında sen de biraz herkes gibisin

nedense şimdilerde,

değiştirebilirim sanmıştım

meğer sadece kendimi kandırmışım

boğulurken her sabah nazım'ın şiirlerinde

ve her akşam inceden inceye,

bir memleket türküsü o ürkek ve dahi müşfik sesinde...

08.10.2012

alaca bir güz sabahı beni çağırdı

kaldırımlarında yağmur sesleri birikmiş

gökyüzümden uzak kaldım bu yabancı şehirde

ah şimdi memleket gibi gözümde tütüyor

meydanlarına güneş konmuş ürkütme istanbul

dalgakıran, denizini fırtınalarda susturur

henüz uyumamış ağaçlarda kuş sesleri

ah şimdi bahar gibi gelişini beklerim

gözleri mahmur dükkanların, kepenkleri ağır açılır

dokuzuncu günün telaşı, her biri diğerinin aynıdır

elimdeki kuru simit, çayını arıyor

ah şimdi gamzelerin cana batıyor

09.10.2012 *istanbul'a yazıldı...

git şimdi öyleyse, sussun bütün şarkılar

gidebildiğin kadar uzağa git

ardında bıraktıkların öylece kalsın,

ağızlar dolusu küfredercesine git

maziyi silerek, bulutlu bir gecede,

melisa kokuları mevsimi sararken git

zerdali ağaçları çiçeklenirken,

zemheri en dayanılmaz demindeyken git

ekim gelmeden ve gün batmadan,

ellerimi bırak da git...

10.10.2012

sen, her terk etmek istediğimde yeniden aşık olduğum

her tutulduğumda bin pişman, gözlerinde kaybolduğum

sen, uçurumlar gibi yankılanırsın savaş meydanlarında

ve şarapnel gibi saplanırsın olur olmaz zamanlarda aklımın ortasına...

10.10.2012

çürüyen toplum insanları o kadar bencilleştirmiş ki sevginin dahi bir karşılığı olacağını düşünüyorlar. oysa benim savaşımım buna karşıydı hep! tek üzüntüm başkalarının haklı çıkıyor olması. meğer ben yanılıyor muşum.

bazı konularda çocukça davrandığımı fark ettim. bazen haklı olsam da ben hep tanrıyı oynamalıyım.

11.10.2012

şairlik zor iş ve şiire aşık olmak! hem kendinizi yakıyorsunuz hem de başkasını...

12.10.2012

dinle bak yıldızları,

sana benden şarkılar söylüyorlar

ağlama sil gözyaşlarını...

otur şöyle yanıma

kumrular kıskansın mehtapta seyredeyim seni doyasıya

13.10.2012

susma, haykır!..

hatta küfret ağız dolusu,

hakkındır!

ama susma,

çünkü ölüm gibidir sessizlik.

unutulmuşsa söylenen sözler.

14.10.2012

düşer mavinin gözlerinden kaldırımlara bulutlar

açılır perdeleri şu talihsiz oyunun

bir kere daha ölmek için midir bu yaşamak çabası

bir kere daha geçmek ateş çemberinden

oysa intiharlar tasarlamıştık dün gece yarısı

çekilirken gemiler karanlık limanlara

gece kuşlarıyla demleniyorduk usuldan

uyandırıp da şehri soluksuz uykusundan

sen azalan ömrümüzün bitmez çilesi

giyotinde defalarca kellesini uçurduğum ihtilalci şair

güz çiçekleri topladım kucak dolusu, seversin diye

ve kokla diye, doya doya tarihin sayfalarını

devirdim son çağımın ilk rubu asrını

çekildim köşeme yalnız, yorgunluk kahvesi pişirdim

haydi anlat telvelerin gizemli masallarını

onlar ki zamanın anlamsız karmaşası

15.10.2012 ( *kendime bir şiir )

...''isyankar imgeler çağırıyor hayyam'ın dizelerinden ; bugün beni de Fazıl Say ! 

18.10.2012 (fazıl say için yazıldı, faşizm tekseslidir fazıl say ise senfoni )

dün geceyarısı kadehime düştü gözlerin,

içinde fırtınalar kopuyordu bir görseydin

seni çağırıyordu yana yakıla söylediğim şarkılar,

sazlar benim için çalıyordu ve dostlar ille de dostlar...

ne zaman bir alaturka şarkı çalınsa böyle olacaksam ben,

böyle tir tir titreyen, böyle deli divane aşık olacaksam her defasında

niye baktım ki gözlerine boğulurcasına,

niye duydum sesini, ezberledim

ve niye tuttum elini tutar gibi baharın neş'esini

aaah! mazim bir bıraksa peşimi, sonra sen gelsen suskun

ben ise mahçup, bir o kadar mahzun

yok konuşmasak tek kelime etmesek

zaten biliyoruz ikimizde söyleyeceklerimizi.

hava soğudu üşüyorum sen de üşüyorsundur,

böyledir uzaklar üşütür ve yeterince soğuksa

öldürür sevdaları...

{ 20.10.2012 : kime, niye yazdım sormayın kime yazdığımı bilen biliyor. niye yazdığımı ise sadece ben! bu yazmalar çokça acı veriyor hele dönüp dönüp okudukça büsbütün çekilmez oluyor.}

günleri diziyorum boynuma

kehribar bakışların sarıyor düşüncelerimi

efsunlu dizeler fısıldıyor şeytanlarım

yok yok! onları dinleme çocuk, onları dinleme

beklenmedik bir yolculuk başlıyor yine

serüvenler silsilesi kısalan ömrümde

az buçuk şarap içtim, beni aşk tutuyor

konuşsana çocuk, daha tüketmedik kelimeleri

bitmek bilmez bir özlemdir, ölümün huzuru

gülüşün aydınlatır sonsuzluk kabusunu

tutarsa ellerini yine bu günahkar tanrı tutar

uzaklarda kalma çocuk seni karanlığım yutar

25.10.2012

eylül 2012

hürriyet kadar seviyorsan

ve memleket kadar

gitme kal

cennetler tasarlayalım seninle

yıkılırken yanı başımızda dünya

parmaklıklar ardında bile olsa sevdiklerimiz

onlar için kal, savaşmak için

çiçekleri soldurur nefreti zulmün

acısı güz gülleri açtırır,

yakın-uzak ve belli belirsiz sayfalardan,

umudun elleri uzanır beyhude

yazılmış öteki masallardan

gitme kal

birbirimize tutunalım

eğer seviyorsan

hürriyet kadar ve memleket kadar.

02.09.2012

tenin sonsuz bir uçurum, dokunursam düşüveririm

yıkılırım ayaklarının dibine, öylece kalıveririm

ne kurşun, ne zehir ne de bıçak yarası;

yalnız zulmü delen bakışların kanatır beni,

yırtıp geçer zırhımı

...

bak yine aklıma düştün,

gecenin olmaz bir saati

nasıl uyunur şimdi?

düşünceler denizinde boğulurken

ve seni dileyerek tanrı'dan her gece olduğu gibi...

05.09.2012

inmeden karanlığın perdeleri

al çatılı evlerin üstüne

serince bir yel eser, olanca düşünceli

saçlarımı savurur, alır sessizliği.

güneydeki teperlerde kısık ateşler belirir

sahafların tozlu rafları uykuya dalarken

çelimsiz bir çocuğu annesi çağırır;

çabuk gel içeri!

güz gelince sararır parmaklarım

ve gözlerim sislenir

ağlayacağımdan da değil.

zaten koyverdim yazgılarımı

götürsün diye susuz cennetlere kederlerimi.

karanlığın perdeleri,

haydi kapanın üzerime

ışıkları görmeyeyim,

tenhalarda saklayın beni

solsun mezarımda zamanın günleri

yeşermesin toprağımda bir daha umut çiçekleri...

06.09.2012

her şeyi aldım yanıma bir tek sen müstesna

ben bırakmadım biliyorsun, unutmadım da

her bir şeyi topladım ne varsa ortalıkta

sen yine öylece kala kaldın, boş evin ortasında

haydi gel desem de gelmeyeceksin,

ne kararsızlığının sebebi bu ne de inanmayışının

emanet sevdalarla aldanmış, aldatılmışsın

aldırma gel, bende kal desem de hep uzaksın

hayatın debdebesi içinde sığınacak bir liman aradım

çok da geç olmayan bir zaman, sen orada karşımdaydın

hızlıca yol alıp attım kendimi kollarına

lakin nafile, sen uçsuz ve belirsiz yollara koyulmaktaydın

suçu bende bulma gelince sevmek zamanın

hep bekliyor olacağım, çözülmemişse bulutlarım

bir mesaj, bir telefon vs.

uzağında değilim, nasılsa hep gölgenim...

07.09.2012

bana dokunmayın şimdi yaralarım daha iyileşmedi

göçmedi balkan kafilesi, ölü katarlar misali atılıp yurdundan

bir değil, beş değil bu kaçıncı ey kumandan!

ezildik, kırıldı defalarca türk'ün süngüsü

harbi umumide değiliz ama düştük yine bir çıkılmaz yola

yine kervanlar dizilir yine türk'ün adı sürülür manastır'dan

dön bak ardına yanıyor mabed-i islam

11.09.2012

bir bulut lazım şimdi bana saklasın gözlerimi,

ağladığımı bilmesin, yağmur sansın toprağım

hiç kimse kederimi anlamasın

ah gideceksen, bitmiş demektir notaların ahengi

şimdi akşamlar bir nedensiz heyula

doğrusu buysa kal yanımda diyemem ki

senin ağrın benim ağrım bilmez misin

çöker katran misali ciğerime

o gizlediğin gözyaşların

12.09.2012

gelmeden soğuk mevsimin yıldızsız günleri

esmeden üzerimize bir rih-i akim

terk-i diyar eyleyecekmişsin, umarsız

koyupta beni yaban ellerde yalnız.

şimdi anlatamaz halimi, ne yaldızlı kartlar ne de telveler

bahr-i mescûra gark olacak umut yüklü gemiler...

15.09.2012

yangın çıkar gözlerimden, sen ağladıkça

yıkılır kulelerim, tahtım devrilir kahırdan

bu senin sancıların beni yiyip bitirir

tepemde pamuk şekeri hissiz bulutlar,

yağmurlarını soğuk mevsimlere saklamışlar.

yine de üzülme bak geçer boşluktaki günler

geçiyorsa zaman kaçış yok ömür de biter.

bu senin kederlerin beni gamlı kılar

ayağımın altında kızgın asfalt yollar,

uzayıp gider, yolcularını ararlar...

16.09.2012

mütevazı masamda yakut rengi bir kadeh,

etrafımda kirli beyaz dumanlar ve vanilya kokuları

hiç olmadığı kadar yorgun gözlerim

çok uzakta olmak isteyim,

öyle ki seni bile düşünmekten azadeyim...

17.09.2012

hani yıldızlar sonsuzluğun gözleriydi?

geçerdi bulut bulut sevdalar başımızdan

o eski masallardaki gibi.

şimdi bu hengame, bu bölük börçük rüyalar

yaralar zarif heyecanlarımızı,

saklanırız kabuğumuza;

yalnız ve çaresiz.

hangi eller çekip çıkaracak bizi?

bu beklenmek de neyin nesi!

daha kaç kez kırılacak uçurtmalarımız,

yükselirken uçuk maviliklere.

daha kaç kez ağlayacağız,

evinden uzak göçebe kuşlar misali.

yakışır mı bize,

yakışır mı kelimelerimize?

22.09.2012

altın plaklar çalınsın

geçmişin yadigarı gramafondan

pişmanlıklara kalksın kadehler

anason kokan rüyalardan

bir zeki müren bestesi dökülür, kederli çalgılardan

ferahfeza tınılar dinmez sabaha kadar

sevgiliye adanır aşk dolu şarkılar

yine trenler gelir geçer ömrümüzün çilesi

beklerim caddesinde soluksuz bir gün bana gelişini

tastamam olur bütün yarım parçalar

uzaktan salınışın ve deli ay bakışların

gramafon da susmaz oldu bu gece

ne mey kaldı oysa ne de meze

25.09.2012

ah iki gözüm, yalan dünyanın kahrını çekmiş kime ne

ah canım özüm, zahidem ellerin olmuş neyleyim

ah derti başım, gönül dağıma karlar yağmış ak düşmüş saçıma

ah nazlı yar kaşların çatmış, seher vakti perişandır hallerim

26.09.2012 neşet ertaş usta'ya saygıyla....

ne bahar ne de yaz

güz geldi içimde bir telaş,

göç zamanıdır, yolcu doğmuşum kanımda var neyleyim

sevmek zamanıdır yine ölümü

uyku zamanıdır, kaçmaktır insanlardan köşebucak

hüzünlü şarkılar zamanıdır ve okumak gözlerini satır satır

son tren kalkmadan, gemileri yakmadan

söylemek zamanıdır, bozup da sessizliğini...

28.09.2012

sararmış gönlümüzün bağları

güller ayrı, bülbüller ayrı

zulmün balyozu inmiş tepemize

böyle adaletin adı kancık, soyu kahpe.

kan yüklü katarlar geçiyor önümüzden

sıra sıra dizilmiş şehitler taşıyor

dağda düşeni ayrı, zincire vurulanı ayrı

giden cana yanar yürek ve yırtılan sancağa.

yenildiğin düşman olsa ne gam

boyun eğdiğin bir soysuz düzen

sattığın vatanındır bilesin, ey gafil!

milleti ayrı, halaskarı ayrı.

böyle gaflet gördün mü, ya böyle acizlik?

binlerce yıldır parlayan kılıç, şimdi kınında hapis.

kesilen kolun, kanadın mı sandın?

yok! bu kırılan onurun, cesaretin, vicdanın...

29.09.2012 balyoz davası kararına ithafen(!)

ay tatlı bir parıltıyla gülümserken denize

gece göçen bulutları, telaşlı rüzgarla uzun bir yolculukta

meraklanma yazmayacağın arnavut kaldırımları,

sana bırakacağım bu gürültülü şehrin masallarını...

29.09.2012

aldırma geçer bu saatler, yitip giden ömrümüz gibi

ah kanma düşer yeminler, unutulur gider şarkılar gibi

gün gelir elbet yalan olur sevdalar,

ayazda titreşen kıvılcımlar misali gönlüm pürtelaş.

aldanma solar güzelliğin, sararıp dökülen yapraklar gibi

ah sanma tükenir umutlar, sönüp kayan yıldızlar gibi

gün gelir ansızın masal olur hatıralar,

cehennemde yırtılan çığlıklar misali sesim canhıraş.

30.09.2012

*sanırım bitti ve son söz;

''seni sonsuza kadar sevebilirim fakat, bir ömür boyu peşinden koşamam!''

( I can love forever you but, I can't run after a lifetime you.

Je peux vous aimer pour toujours mais je ne peux pas courir après vous pour une vie.)