ağustos iki bin on iki

ağustos iki bin on iki

yine yol göründü kaptan, rüzgarı al arkana

salınsın gecede su, suda yelken, yelkende iz

sisleri dağıtma vaktidir, hem geç kalınmış bir yolculuk bu

yine yol göründü kaptan, abbas yolcu!

(bir ağustos iki bin on iki)

bırakmışım kendimi rüzgarına

savurmuş yarınlarımı bilmediğim hülyalara

uzakta da değilsin eskisi gibi

zaman ah sen zaman,

neleri neleri silmedin ki

oysa bir yerlerde kaldı hep izleri

uzakta da değilsin eskisi gibi

gazetemde simit kokusu

çay, yanmayan çakmağım ve sigaram

uzakta da değilsin eskisi gibi

ne bir sokak var aramızda ne şehirler

sadece bir duvar ve açılmayan perdeler

(iki ağustos iki bin on iki)

aç kapıyı bu gelen benim,

kucağımda bütün yıldız demeti

senin için geldim başka bir şey değil

gözlerimde senin gözlerin...

(üç ağustos iki bin on iki)

yalnız kemanların nice notalar açtığı

bu salkım saçak ağustos gecelerinde

seninde aklına geliyor mu pürtelaş nisan yağmurları

hani bir yel alır da bizi uçarcasına götürür çocukluğumuza

orada kalmak istersin bir nefes boyunca

sen aşka aşk sana doyunca.

(dört ağustos iki bin on iki)

ufukta güller kararır günler yitip düşerken

düşerken omuzlarına saçların sesim devrilir

devrilirken eski kitapların heybeti yoksunluktan

tut ki bu mevsim ayrılık mevsimidir...

(beş ağustos iki bin on iki)

yanarsın, uçuşur küllerin dilden dile

dillerde aydınlık bir anın masalı

masallar türetsin bırak yalnızlığım ayrılık arifesinde

zaten saat geçmiş, geçerken ömrümüzde...

(altı ağustos iki bin on iki)

sabahın seherinde bir kadeh rom içtim

hem gözlerinden içtim

beni gün tutuyordu

öylece seyreldim

belalar başımda dört dönüyordu

biz bu insalar gibi değiliz

hele sen,

bambaşka bir zamanda sevilecek yaştasın

ki ben gittikten sonra,

dönüşü gecikecek bir umut yolcusu...

(yedi ağustos iki bin on iki)

ne çok şiirlerin dolduramadığı

bu sayfalar, parça parça dökülecek

adımı senin bile anmadığın bir sabah

şu denizin dalga dalga beyazlarcasına köpürdüğü saatlerde

hayata geç kalmışlığım

belki çok erken varmışlığımın tutarsızlığı

ama herşeyden evvel ve en çok

yokluğundur beni böyle azaltan...

(sekiz ağustos iki bin on iki)

yarına yarım günler bırak,

bırak aksın zamanın fütursuzca

mahzun besteler çalıyor kapımı

sen çekip gittiğinde

her akşam ve her sabah

yarım günler kalıyor ağlamaklı

kahroluyorum ve kahırları diziyorum boynuma

şu kalabalık beyoğlu gecelerinde

boğuk bir klarnet sesi ve kırık bir keman

öyle uzaktan uzağa...

(dokuz ağustos iki bin on iki)

ne kadar yazsam yazmadıklarım kalacak

yalnız kalem ile,

yansımalar akacak

duvarda afişler yorgun

gözlerim yorgun

yelkovan ürkekliğinde saatler

zamanın heybetinden

iki satırdır bildiklerim

pera'da günbatımında

sen denizin ötesinde

ıslığımı duyabilir misin

öyleyse durma,

duyarsan gel

haberdir gel

çökmeden telvesi cumartesi kahvelerinin...

(on ağustos iki bin on iki)

uçun kuşlar bu diyar eskisi gibi değil

değil mi ki bu yollar seni bana getirir

gün gelir alıp da uzaklara götürür

duymadım sanma sesleri

onlar ki gurubun veda bestesi

hiç sevmedim uzakları senin kadar

ve yanmadı galata kulesi bile

saçlarımın yandığı kadar

değil mi ki bu yollar seni bana getirdi

gün oldu alıp uzaklara götürdü...

(on bir ağustos iki bin on iki)

akıp da geçiyor zaman misali

şu insan kalabalığı

saatim on sıfır beş

uyku gözlerimi esir alıyor

bir başka dünyada bir başka yaşamdayım,

kendimi kaybedeli yanılmaktayım

aklıma gelmeye dursun gözlerin

ve sesin, ille de sesin

(on iki ağustos iki bin on iki)

yağmurlar böyle severmiş demek,

yalazında bulutların hem ağlayarak hem gürleyerek

çokta uzun olmayan bir yolculuğun ardından çıka gelsen,

bekliyor olacağım biliyorsun

yalnız ve yalnız;

o eski, o meşum, o kahredici

karanlığımda

sessiz...

(on üç ağustos iki bin on iki)

haydi bir şarkı söyle dilinde erisin

papatyalar, kelebekler gibisin

sade bir neşe içindeymişsin

rüzgarın ellerinde yükselmişsin

bana bir şarkı söyle içimde sesin

gün yeşerecek elbet bilirsin

sonsuz bir aşk masalı gibi hiç bitmesin

ressamlar seni çizsin, reklerimsin...

(on dört ağustos iki bin on iki)

nasıldır denizde balık olmak

ışığın erişemediği derinliklerde

seslerin duyulmaz olduğu,

gözlerin yumulduğu

suyun ağırlığı altında

insan elinden uzak bir inzivada

hatıralardan münezzeh

kendine yol almak...

(on beş ağustos iki bin on iki)

o gece limanda gemiler uğulduyordu

yolcular, bir şeylerden kaçıyor gibiydiler

nefesim akdeniz kokuyordu

şihab peşimiz sıra yolları tutmuş

halep'te kanlı bir süngü gibi parıldamakta

beylerbeyi'nde yırtılan çığlık

bir çocuğun rüyasından

bu korku, yıldırımlar şehrini titretecek

sabahı bekle...

(on altı ağustos iki bin on iki)

istanbul'un bitmek bilmez karmaşası içinde

karaköy balıkçılarının umutları marmara'ya hücum ediyor

dudağımda zehir bir kıvılcımın tadı,

mutat vapur yolculuklarının herhangi birinde

saçlarımı okşarken dalgalar

dört köşe sayfalara adını yazıyorum

mavinin uykuya çekildiği şu saatlerde

yarına dair kuşkular biriktirerek

(on yedi ağustos iki bin on iki)

bu sabah hiç ağlamadım

gözlerim kurumamıştı halbuki

hem resminde duruyordu baş ucumda

anladım ki boğulmuşum

gözyaşlarım içime süzülmüş

sızmış en ince çatlaklardan

alevler içindeki kalbimi söndürmüş

bu sabah hiç ağlamadım

ama duydum,

ilk defa sen benim adımı anıp da ağladın...

(on sekiz ağustos iki bin on iki)

bir rüzigar gibisin, ayrılık akşamında

güllerin arasından nazlı nazlı salınıp geçen

şu gemi seni alıp götürecek

yine bir başıma kalacağım

bu şehr-i istanbul'da

korkuyorum karanlık sokaklardan

şişhane yokuşunda yoruldum

dizlerimin bağı çözüldü çözülecek

beni bulacak kimsem yok

yerin metrelerce altıında.

ve ay usulca kaybolurken

istiklal'in ışıkları ardın sıra kararıyor...

(on dokuz ağustos iki bin on iki)

yaşlı duvarlarında sarı ışıkların perdesi

cezayir sokağı üç numara,

başımda deli rüzgarların yorgun uğultusu

gelip geçen yabancıların hengamesi gözlerimi alıyor

kapısına kırk kilit vurmuşum özgür düşüncelerimin

saat geç bir vakit, sorma

belki uykulardasın, özlediğin yatağında

belki de rüyadasın, unuttuğun çocukluğunda...

(yirmi ağustos iki bin on iki)

bu yolcular ayrı yerlere gidecek

biri evvel biri ahir

şimdi bırak da dursun zaman

sular tersin tersin aksın

sabah güneşinin pırıltıları bayramı selamlarken

elimde kitab-ı mukaddes'ten ayetler, savuruyorum

yan kalbim yan

yanacak halin kaldıysa

bitmediyse bu amansız sevdan

yan, binlerce defa tekrar yan

nasılsa söndüremeyecek yağmurlar

kuş değilsin ki uçup da bahçesine konasın

hem yolun uzun vakit de kısa

(yirmi bir ağustos iki bin on iki)

yürümek isterdim el ele

bütün bir arzı seninle

ateşler içerisinde yanarken dünya

bu keşmekeş içerisinde

son sıcak yuvayı ararken

kendimi sende buluyorum her defasında

bitmek bilmez bir arayış bu oysa

kimi zaman kırıyor kolumu kanadımı

sürünerek de olsa varacağım yanına

ölmek kurtuluşun bir başka adıysa

ve ölmek kaçışların en kolayıysa

haram olsun ölmek sen yaşadıkça...

(yirmi iki ağustos iki bin on iki)

telefon zilleri ansızın,

olur olmaz çalar ya

öyle çalar münasebetsiz

sormadan etmeden

bazen, tanıdık bir sesi duymanın verdiği huzur

ve bazen tanıdık bir yüzün neşesi içimi sevinçle doldurur

çok uzaklardan geldim, yorgunum

bir kahveni içmeye geldim

yoksa bir bardak su,

biliyorum vakitsiz geldim

niçin geldiğimi sorma

belki seni görmeye geldim

belki bıraktığım beni bulmaya

niye geldin deme boşuna

boş ver

aşk işte bu...

(yirmi üç ağustos iki bin on iki)

soluksuz penceremde beyoğlu'nun gürültüsü

bütün gece bitmek nedir bilmeyen,

sarhoş kalabalıkların kahkahaları dağıtır uykularımı

başımda güneşten bir taç; alev alev

halbuki ellerim üşüyor yalnızlıktan

az ötede bir yerlerdesin hissediyorum

uzansam tutacağım ellerini,

dermanım yok bilesin

sımsıcak bir yaz günü bu,

sabahını uykulara gömdüğüm...

(yirmi dört ağustos iki bin on iki)

anahtar kapıyı açacak,

sonra kırılacak

ve sonra toz bulutları arasından

altın kanatlı ardıç kuşları yükselecek

gümüş sütunların şafakta kıvılcımlar saçtığı

ayın hilal, gözlerinin kızıl kehribar misali parladığı

çam ormanlarının efsunlu kokusu dağlardan eserken

git, ardına dönüp bakmadan git

karanlık orman patikalarından geçerek, yoldan sapmadan

ırağa düşmeden gölgeler nehrinden

koşar adım ve sessiz, sinsice...

(yirmi beş ağustos iki bin on iki)

epik, lirik şiirler aksın

pantomim tanrısının sessiz ellerinden

kıvrılıp kıvrılıp süzülsün

galata'nın taş geçitlerinden

gümüşi pırıltıları kurşun trabzanların

fenerler aydınlatıyor karabasan gecelerini

dimağı felah, feracesi evla

yankılar imdada koşuyor

ahtapotun kolları sarmış,

bileklerini tutsakların

şu çırpındıkça batan,

yerle yeksen olan

insanlığımız değil mi?

(yirmi altı ağustos iki bin on iki)

iki kısa gün ve bir uzun gece

kadıköy rıhtımında asılır küreklere,

deniz marmara;

zeytin, peynir ve dahi rakı

esrarlı bilmeceler türküler misali şen şakrak

karanlığa kesmiş gözleri nasıl zifiri siyah

yahut matem rimeli

en tiz sesleri çağırır tellerinden

uzayıp elleri dalgaları kucaklarken

işte sürüyor gök tarlaları bulutların çobanı

bugün değil yarına yakın

koş yaban ellere yoksa geç kalırsın

(yirmi yedi ağustos iki bin on iki)

kapı açık, pencereler de öyle

gir içeri haydi çabuk bekleme

birazdan yağmur da başlar

ağaçlar dans ediyor bak

sarayburnu'nda gölgeler, bir uzun bir kısa

ıssız sokak aralarında

selam durdum umutsuz sevdalara

sonra döndüm arkama

bir kere daha sadece seni sordum hatıralara...

(yirmi sekiz ağustos iki bin on iki)

yalnızlığın karamsarlığı içinde

güneş, kaçmak için çareler tasarlarken

şiirin saati gelir,

en devrimci çağırışımlardan fırlayıp

gümbür gümbür bandolar misali

el değmemiş imgelerin alacasında

bir kaç hayal süzülür,

bu canıma hayat veren

gözlerinden süzülür,

aklımı yiyip bitirir

senin o kaçamak bakışların

ne istanbul'un gözleri böyle bakabilir

ne de başka bir kentin

sadece olmak istediğim yeredir yolculuğum

fakat beni bırakma sensiz kaybolurum...

(yirmi dokuz ağustos iki bin on iki)

sarışın kurt'un sesidir,

doksan senedir yankılanan

topraklarında anadolu'nun

son bir savaş için verdiği emir

akdeniz kokar, izmir kokar

uzar gider karanlıklar içinde sabaha erer...

yıkılan kaleler, yırtılan sancak

bu yanan orman değil yanan koca bir memleket!

kanlı süngülerinde zafer güneşinin yalazı

tepelerden aktılar, yel gibi estiler

ağutos sıcağında felaha ermek için

akın akın geçtiler düşman mevzilerinden

atları muzaffer atları

onlar kemal'in askerleri,

çöken bir devrin kılıç artıkları

ve onlar yeni bir çağın ölümsüz neferleri.

işaret verdiyse başkomutan elbet zafer yakındır

yakındır, kurtulması bahtı kara vatanın

şafakla birlikte gayrı taarruz başlasın

'ileri!'

(otuz ağustos iki bin on iki)

son bir sigara daha sonra gidersin

son bir nefes, sonra bitersin

son bir şarkı daha sonra susarsın

son bir adım, sonra durursun

son bir gün daha sonbahar arifesinde,

nasılsa sonları yaşamaktayız sonsuzluğun gölgesinde...

(otuz bir ağustos iki bin on iki)