13 mart / sadece

13 mart / sadece


seni tanımıyorum bile

sadece sesini ve dost sohbetini

biliyorum ve arıyorum

sadece adını,

başı ve sonu bir olan



ekmek kokan o buğday sarısı saçların

yaz kelebeklerinin kanat çırpışıyla dalganalırken

mevsimin sımsıcak günbatımlarında evde olmak

yaşlı çınarın altında boylu boyunca uzanıp

şarkılar mırıldanmak rüzgara



şimdi bana öyle bir şey söyle ki

gönlümün sahrasında rengarenk çiçekler açsın

şehirler üstüme üstüme geliyor

yabancısıyım bu medeniyetin

ben ağustos'un en miskin günlerinde

uçsuz bucaksız mısır tarlalarında koşuşturup

karadeniz'in serin rüzgarlarıyla seviştim



şimdi sana şiirler yazmak geldi içimden

yitik yıllarımın şerefine bir şişe konyak devirmek,

belki de fütursuzca yağan kışın bu son karına kadeh kaldırmak



ve evet,

daha sakladığım dizeler var benim

bu dünyadan sonrasına

kimseler okumasın diye serimde çürüttüğüm

belki bana belki de sana yazıldılar bilmiyorum

bir belirip bir kayboldular

mart'ın kararsız günleri gibi

güneşi kıskandılar



bu sabah bir parça hüzün düştü gözlerimden

kaldırımlara serpildi

aşüfte kemanlardan yükselen

ahlaksız notaların huysuz cızırtıları arasında

sesim şimdi asude bir gecedir

aldırma, suskunluğum nicedir



ayazlar kuşanmış kıştan kalma bir gece

solgun yüzümde, eski bir hatıranın tebessümü

ruhumun karanlık dehlizlerinde yanan kandiller

uzak kahkahalarının gürültüsünde yalnız

bir telefon zilinin çalmasını bekler



mart 2013 bir ay boyunca tek bir şiir (e.n. için yazıldı )

13 şubat / gölgesiz geçtim geceden

13 şubat

gerçekleri gösterenleri kimse sevmez; çünkü gerçekler, onların doğrularına terstir.

{1.2.13}

yaprakları dökülmüş mahzun bekleşir ıhlamurlar

ve sararmış ahşap sandıktaki o ipek mendiller

...

ay uykudaydı gölgesiz geçtim geceden

soğuk bir rüzgar esiyordu

nefesinin sıcaklığı hatırımda

peki ya ellerin neredeler?

en karanlık saatindeyim şimdi zifiri uykuların

sesin yankılanırken yıldızların kucağında

arsız perilerim seni çağırır yasak şiirlerden

{4.2.13 / g.k. için}

böyle içiyorsam ve kör kütük sarhoşsam eğer

senin yüzündendir ve aşk yüzünden

böyle deli divane yaşıyorsam

ve yine böyle zehir zemberek şiirler yazıyorsam eğer

tek sebebi sensindir!

{13.2.13}

al beni uçurumlardan

sal gökyüzüne kanatlarım alevlensin

al beni kuytulardan

vur denizlere zaten sürgün yemişim

bir çiçek açmaya görsün şimdi

bir kelebek konarsa eğer üzerine

bak bahar yağmurları inceden inceye

ağlatır şimdi öksüz dizeleri

{14.2.13}

ölmek ne güzel şey bilemezsin

o kadar çok sevdim ki

kaç defa öldüm bilmiyorum

o kadar çok sevmişim işte

{15.2.13}

unutulmuş bir roman

eksik kalmış, kahramanlarıysa yalan

dünyamız, senin ve benim dünyam

ayrı ayrı düşeceğiz

düştüğümüz kuytularsa aynı

yaz çekinme yaz!

bak ben yazıyorum hem okuyorum da

ama sen sağır, ama sen dilsiz

ama sen en alçak çağındasın

karanlığın....

{16.2.13}

kaybolmuştum,

ve kelebeğin kanadına tutundum

bir yalancı baharın koynundayım

yani düştüm düşeceğim

mısraların gövdesinde belki beş harfli bir kelimeyim

adımı, bitmeyen hikayelerde unuttum...

çam kokuları tenha gecede

bulutlar iyice birbirine sokulmuş

aynalı kavak'tan haliç'e

ölülerin şarkısı duyulur

yolun bir adım ötesinde...

inzibatlar çevirmiş geçit yok

ve hasköy olanca sakinliğiyle

günün en rezil saatinde

yüzü pul pul dökülür yağlı boya tabloların

ben ise çaresizlik vapurunun kıskanç güvertesinde

ufka dalıp senden sonrası için intiharlar tasarlarım...

{17.2.13}

bak geliyor çay başından

yazması allı

salınır da geçer

cilveli yarim

ah yürek yaralı

gel çıkalım yalnız dağın başına

bir cigara saralım

dumanını yeller alsın

ben seni koklayayım / doyayım

bakayım gözlerine uzun uzun

ellerini tutayım

ah saçıma aklar düştü

sana nasıl doyayım /

dermansız derde kaldım

seni nasıl sarayım

{18.2.13}

Rakı kokuları bütün geceye dağılmış

Ellerim titriyor, öyle sarhoşum

Cebimde kasvetli şiirlerden birkaç uzun dize

Erken sabah oldu biliyorum

Penceremdeki güneşse senin yüzün

En nihayetinde bitişler

Rızasız bir ayrılıktır

Çekilirken ruhum

İnce ve huysuz bedenimden

Nazende sevdalar aldırış etme {19.2.13}

ben meftunum gözlerine

sen kaçak göçek gecelerde

tutarsam kırılacak

kanatları sevdanın toz pembe

gidiyorsun fakat elvedasız

ardında yıkılmış şehirler var

yaktığın ateş sönmedi hala

terk ettiğin gönlümde yangınlar var

ah yalanmış herşey şimdi

bitiyormuş meğer o büyük sevgi

kapattım bütün penceremi

aşk girmesin bu bahar içeri {son kısım nakarat – 20.2.13}

buz mavisi şu gecede

şubatın soğuğu, uykularını kaçırırken

sokak köpeklerinin

yıldızların asude parıltısı

haliç'in sularına gömülüyor

ve köhne bir meyhanede

ben divane şair, kadehimi

rakıya bile suyla ihanet etmeyecek kadar

sadakatli olan'a kaldırıyorum

{g.k. için – 21.2.13}

bakışlarında baharın nazlı rüzgarları

gülüşüne temmuz değmiş nasıl da yakıyor

dut ağacının dalında bir garip iskete öter

türküsü yaman, gülüşünden de beter

gelmeyeceksen şimdi zaten hiç beklemem

aldatıyorsan eğer kanarım bilirsin

çayım soğumadan gel vapur kalkıyor

martıların neşesi günü karartıyor

{22.2.13}

yağmurun bile inceden inceye ıslatanı makbulken

aşk, nedense yıldırım misali ansızın çarpıyor {22.2.13}

topla baharları

ansızın gel bu akşam

meyler yanar olmuş

bitmedi bitmez sevdan

süzülür ya kirpiklerin ardında

o can yakan gözler

alır beni benden alır

karafakide mey eder

{25.2.13}

güvercinli sokakta

tamburlarda akşam ezanı

kokla çiçekleri

menekşeler zamanı

arnavut kaldırımları

ıslatırken yağmurlar

bulutlar ağlıyordur

topla gel mektupları

{26.2.13}

al beni

al beni uçurumlardan


sal gökyüzüne kanatlarım alevlensin

al beni kuytulardan

vur denizlere zaten sürgün yemişim


bir çiçek açmaya görsün şimdi

bir kelebek konarsa eğer üzerine

bak bahar yağmurları inceden inceye

ağlatır şimdi öksüz dizeleri

{14.2.13}

13'e dizeler ocak13

ocak 13




boşlukta kayan yıldızlar gibiyim

yanarak düşüyorum gözlerinden,

sonsuzluğa...

{1.1.13}



memleketin dağlarına kar yürümüş hey hey

kan bürümüş gözlerini düşmanın cânım

al al olmuş yanakların ayaz yemiş hey gidi

ayrılık zemheridir demedim mi yar

{2.1.13}



sevdalar kuşandım geliyorum, sırdaşım

ağlama gözyaşların kurşun gibi ağır

zulümhanelerden geçtim, ölümcül yaralarım

işkenceler bile incitmedi, sözlerin kadar

{4.1.13}



ve karanlığa düştü sevdam

...

öyle biri hiç olmadı

tıpkı öncekiler gibi,

talihsiz bir rüyaydı.

sildim bütün anıları,

sürdüğüm gibi bulutları.

yeni bir ay doğuyor

bu gece, başka olacak

ve bu gecenin sabahında

doğacak güneş;

gözlerimin yalazı kadar parlak,

ellerim kadar sıcak.

zamansız rüzgarlar esecek,

uzun uzun eski şarkılardan

nakaratlar mırıldanacağım.

zehirli sarmaşıklar ormanımı esir almış

işte vakti geldi ölüme yatmanın.

{5.1.13}



Görmediğim zamanlarda

Ansızın aklıma düşer gözlerin

Mevsimler geçiyor tadına varamadan

Zaman beni bir bilinmezliğe sürüyor

Ektiğim tohumlar bile yeşerdi çoktan



Kapattım bütün kapıları

Umut şimdi boş bir pencere

Lanet okuyorum bütün sevmelere

Aşk acı bir su, serptiğin yanan ellerime

{6.1.13 / g.k. için}





kış uykularımda adını buğulu camlara çizdiğim,

rüyalar bile uzak nedendir?

eski masallardan anlatalım uzun uzun,

hatırlar mısın?



kar tanelerinin intiharı anlatılmaz bir şölen,

sensizlik demlerinde varmışsın gibi yapmak,

avutmak ve avunmak beyhude

şimdi uzaktır zaman...



bir tutam yıldız serpildi geceme

saçlarının dalgasından,

sıcaklığını özlediğim ellerinse ayrı..

çırağan'dan süzüldü anılarım şu soğuk denize...

{9.1.13}



Meridyenler sarmalı münzevi, göğün dehlizlerinde

Ellerinde kar bulutları yükseliyor, ağır ve pak

Sükun perdesi örtülmüş, eski şehirlerin üzerine

Umacı kuşları geçiyor bak, şarkılar söyleyerek

Teninde ise, dünyaya gözünü açmanı sımsıcak heyecanı ...

{18.1.13 / kardeşim mesut için}



kadife gecelerde,

yalnızlığın rengi gözlerin...

ya bırak büsbütün, git

ya gel, hep kal bende....

uçmağa vardı hayallerimiz, beyhude

susturdum seni çağıran arzularımı.

sessizce seyrediyorum, çöküşünü devr-i saltanatımın

yakamozların yalazı, denizin ellerinde

yeni bir hayat tasarlıyorum şimdi,

benim artık bir başka ben olduğum

şu kararsızlık mevsiminde...

{19.1.13}



gece sisleri aldı beni, sigaramı ayaz çaldı nerdesin?

bir kibrit çakıver karanlığa, gözlerim alevlensin...

{20.1.13}



kalem için ve şu yazdıklarım için

senin için en çok bilmelisin

susuzluğum...

al başını git, vur uzak yollara sevdanı

vuslatın başka, bu sıla değil...

kaşlarını çatmış yine yıldırımlar saçıyor

sesinde titrek kıvılcımlar

belli ki yeni dizeler türetiyor...

yaşamak istediğim günlerden bugün

uzakta olmadığın anlardan biri işte...

{21.1.13}





günleri boş kadehler misali devirip

ömrümün kızıl akşamlarında,

ve her kabuslu gecenin sabahında

ağız dolusu kan tükürdüm müstehzi aynalara...

{22.1.13}



aşk bitmedi daha

yâr sönmedi kalbim,

geçmedi bahar

biterse bitsin artık yeter!

acılar ağır nasıl da beter

sensiz olamam bunu bil yeter

(sevdiğimi bil bu bana yeter)



uçuyor deli zaman

esiyor kumları ah

yakıyor aşkın acısı

savruldum yine bak gecelere

{25.1.13 – şarkı sözü}



yüzünü neredeyse hatırlamıyorum bile

ve sesin pek sıcak gelmese de

derinlerde bir yerlerde

çapkın ruhum seni çağırıyor

bilemedim niye!

{30.01.13 / e.n. için}

aralık 2012

aralık 2012

saçlarına vuruyor akşam güneşi

gözleri o dakka yağmur gibi duru

esmer tenine kızıl ferace sarmış

baygın bakışlarını sanki benden almış ( gypsy princess - 01.12.12)

yağmurlu bir kış sabahı kirpiklerinden düştüm,

kanlı bir göz yaşıydım, acı ateşlere dökülen ( 02.12.12)

'boş ve geniş caddeler gibi ıssızım yokluğunda

ah yine yağmur ve nasıl soğuk

sabahın alacakaranlığında,

öldürecek beni kabusların' (04.12.12)

sımsıkı sarılsam sonra hiç bırakmasam,

kıyamet kopsa kaç yazar;

sımsıcak gülüşünle sen yanımdaysan... (07.12.12)

kahreder yalnızlığı ayaza çekmiş sabahların

son günü dün idi delice susuşların... (10.12.12)

güneş battığı kızıllıkta doğuyorsa

davullar çalınıyordur tutsaklar ülkesinde

prangaları eritecek ateş yakılmıştır artık

ve sen nefessiz kalana dek haykıracaksın

istiklâl caddesi isyanın son resmî geçidini seyrediyor

ulus’ta düşen düşmanın gardıdır

rasattepe’ye bu sabah güneş bir başka doğuyor

silivri’de titreyen zulüm duvarlarıdır (15.12.12)

şimdilerde yalnızca sarhoşken mutluyum

oysaki şen şakrak geçmişti çocukluğum (g.k. için 16.12.12)

artık zamanı geldiyse yalnızlığın

bir kuş uçmalı pencerenden

yarıp çığlık çığlığa bulutları...

sönmüş gözlerinin yalazı

bu karakışlar mıdır yoksa sebebi

içli içli çekersin sigarann dumanını...

beklerim ve özlemekteyim,

vakitsiz çıkıp gelmesini baharın.... (19.12.12)

düşüyor parmaklarından tütün hareleri,

aralık soğuğunda istiklal meyhanelerinin birinde

sarı sıcak sokakta o kırmızı paltolu çakma sarışın,

ilgiliymiş gibi karşısındaki delikanlıyı dinliyor

masadaki bardaklar yarım,

ve ayazda sigara dumanlarına boğuluyor.... (20.12.12)

yazmıyorsam bir sebebi vardır

kaybolmuşumdur karanlıkta

belki, unutmuşsundur

kimbilir...

fakat gözlerin ah o gözlerin

hep aklımda,

çıldırmaya an kala

çıkıp geliryorsun ya...

ilahi zaman,

ayrılışın bir başka sancı...

kalbimi susturamıyorum,

ölümüm elinden olacak

bunu biliyorsun,

hem de bal gibi biliyorsun.

kan tükürdüğüm akşamların birinde

pera'da bekliyor olacağım,

sigaramı yine orospular gibi tutacağım,

gören beni öyle böyle sanacak

ama sen yalnız sen,

anlayacaksın...

ne günler ne haftalar

ne de aylar kar etmiyor,

yılları devirdim canım efendim

aşka kelam işlemiyor... (25.12.12 )

NOKTA! ....kuşatma mı yoksa taarruz mu?

NOKTA!

....kuşatma mı yoksa taarruz mu?

Nokta'yı yazıyorum. Virgül'e devrimcilik atfedenlere naziredir. 13 Aralık bir nokta koyma işidir. Noktalı virgül'le başlayan, virgüller silsilesini sonlandırıp yeni bir cümle kurma girişimidir.

Artık Mayıs 19, Ekim 29 ve Kasım 10 günden ibarettir. Ayları kısaltmış oluyoruz. Bu bir telaştan çok, vakit kalmadığının göstegesidir. Kuşatma yerindedir. Fakat daha çok bir taarruz hareketidir. Şu haliyle 13 Aralık Silivri Kuşatması'na bir taarruzun provasıdır diyebiliriz.

Faşizmin zindanlarını yıkacak gücümüz var. Yıkılacaksa yıkarız. Şimdi buradayız....

Bastille mi? Çok yakındır. 1789'a gönderme yapıyoruz. Elzemdir. Duvarlar yol olacaktır; köprü iki ucu birleştirmektir. Uçurumlara meydan okuyoruz. İhtilal aynı zamanda bir trajedi'yi beraberinde getirmektedir. Bu seferkinin komedi olması muhtemeldir. Gülen taraf ise hep güçlü olandır. Hukuk mu? Üstünlerin hukukudur!

''İleri'' ve belki ''hücum'' da denilebilir. Tek bir işaret kafidir! Artık bir ordumuz var. Seferberlik halindedir. Yürüyoruz, uygun adım mı? Henüz değil. Lâkin duramayız, hep söylüyorum; durursak düşeriz...

Koşmaya 10 Kasım'da başladık. Silivri artık İzmir'dir. Yüzbaşı Şerafettin Bey ve üç süvarisinin hatırası bizimledir. Taarruz an meselesidir. Yalnız ve yalnız bir işarete bakmaktadır.

...''güneş battığı kızıllıkta doğuyorsa / davullar çalınıyordur tutsaklar ülkesinde / prangaları eritecek ateş yakılmıştır artık / ve sen nefessiz kalana dek haykıracaksın''....

Yeni bir altüst oluşa tanıklık ediyoruz. Geçen yüzyılın başında olduğu gibi daha ilerisine zemin hazırlanmaktadır. Parçalı bulutlu ve yer yer güneşli bir mevsime kapı açılmıştır. Yağmuru ise pek seviyoruz. Yürümek güzeldir. Soğuk mu? Aldırış etmiyoruz.

Ocak körüklenmiştir ve demir tavında dövülecek. Örs çatlayana dek; muttarit ve mütemadiyen...

Kimleri göremiyoruz; kılıç dövüyoruz, savaşa gidiyoruz fakat 'hurdacı'mız yoktur! Şaşırmıyorum. Külüstür Alman otomobilleri koleksiyonu ve yıllık kahvaltılarda zeytinlerle metamatik hesabı yapmakla meşguldür. 'Külüstür devletlü' pek uygundur. Diğeri ise meydanlardan korkmaktadır. Ulus'ta çokça ürktüğünü tespit ediyoruz. Bir ekonomi toplantısında 10 Kasım'ı kendilerine işaret ettiğimde; 'yasaklanırsa giderim' demiştir. Fizikte vardır; 'moment noktası' velinimetini işaret etmektedir. Kılıcını kınından çekecek cesareti yoktur.

...''istiklâl caddesi isyanın son resmî geçidini seyrediyor / ulus'ta düşen düşmanın gardıdır / rasattepe'ye bu sabah güneş bir başka doğuyor / silivri'de titreyen zulüm duvarlarıdır''...

Öncüleri kurtarmak aynı zamanda bir kurma girişimidir. 'Milli Birliği' tesis etme yolunda atılan en sağlam adımdır. Silivri'de zindanların ağır kapıları zorlanırken, Millet Meclisi kürsüsünden 'jandarma biz sosyalistiz' marşı okunmaktaydı. Silivri'de önümüze barikatı kuransa 'robocop' jandarmadır. Tesadüf müdür? Bilemiyoruz. Belki, tesadüfler mucizelerin yansımasıdır. Not ediyorum. Tarih yazımıdır. Ayrıntılar önemlidir. Belirleyici oldukları zamanlardayız.

Meydan muharebelerinden mevzi savaşlarına gelmiş durumdayız. Noktasal hucümlar zamandır. Sandıklar da bir mevzidir. Vur, vur, vur! Her mevzide savaş. ''Hatt-ı müdafaa yoktur, sath-ı müdafaa vardır'' bizim doktrinimizdir. Artık bütün vatan savaş alanıdır. 13 Aralık bunun ilanıdır.

....''her yıldırımda bir gece, bir gölge devrilir, / bir ufk-ı i'tilâ açılır, yükselir hayât; / yükselmeyen düşer: ya terakkî, ya inhitat!''.... (*)

Hasan Basri dışarıdaki öncülerin lideri konumundadır. 'İstersek yıkarız!' esaslı bir tehdittir. BOP Sultanı'nın makamında ve Pensilvanya'da duyulduğu aşikardır. CHP'li vekilleri es geçmiyoruz. Varlıkları önemlidir. 'Genel Başkan'ın aksine orada olmaları ve hep olmaları bir tutarlılık göstergesidir. Mücadeleyi kabullenmiş olduklarını görüyoruz. Ancak Silivri'de hakim güç yine gençliktir. Gördüğümüz şudur; İlker Yücel'in 'ileri' emri beklenmektedir. İlk-Er olarak başı çekiyor. İlkelidir, daha zamanı olduğunu bilmektedir. Fakat zaman kaybedemeyiz. Bir de yaşı genç olanlar var ki, onlar, sevdiklerinden başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayanlardır. Çünkü her şeyleri maphustur!

Dışarda faşizmin duvarlarına hücum eden Millet mütalaasını heyet-i sefil'e sunmuş görünüyor. Bir mahkemeden söz edemiyoruz. Özel yetkili soytarılar divanı kurulmuştur. Savunma da artık hucüm marşı söylemektedir. Vural Ergül üstadımın 'mahkeme'de yüksek sesle konuşması 'slogan'dır. O halde konuşmak, bağırmaktır ve slogan atmak ise böylece 'küfür' niteliği taşımaktadır. Bütün küfürlerimiz ak-faşizmedir.

...''o sözler ki kalbimizin üstünde /dolu bir tabanca gibi / ölüp ölesiye taşırız / o sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan / uğrunda asılırız''... (**)

Mayıs yürüyüşünü 22'sinde ''medya'nın gözleri'' başlıklı yazımızda işlemiştik. Bir tarih yazımından söz ediyorduk. Buraya bir virgül (,) koyuyoruz. Ekim seferberliğini ise daha öncesinden görebiliyorduk. Ve 10 Ekim'de Attilâ İlhan'ı da anarak ''yürüyün çocuklar siz onu göremezsiniz'' dedik. Bir tane de buraya (,) . Ve dahi Kasım'ın kasvetinden sıyrılıp ''karanfil kokulu çocuklar''a selam durmuştuk. Bu sonuncu (,). 'Virgül' olsa olsa bir ihtilalin aşamalarını simgeler. Oysa 'nokta' başlı başına bir devrimdir. Bitişler yeni başlangıçları getirmektedir. Yani;

...''dünle beraber gitti, cancağızım, ne varsa düne ait / bugün yeni şeyler söylemek lazım''... (***)

Bitirmekten kastımız yeni bir yol açmanın zaruretini göstermektir. 22 Aralık satıha yayılan mücadelenin süreceğini haber veriyor. Bu sefer kadınlar öncüdür. Oğullarını emperyalizme kalkan yapmayacaklar. İkinci Hatay isyanının kıvılcımını çakmak içindir. Not ediyorum. Ve bitiriyorum.

*Tevfik Fikret, 'ferda'

**Attilâ İlhan, 'o sözler ki'

***Mevlânâ

M.Recep Erçin

15.12.2012

Yürüyün çocuklar siz onu göremezsiniz; Attilâ İlhan

Yürüyün çocuklar siz onu göremezsiniz; Attilâ İlhan

Aylardan Ekim, sicim gibi bir yağmur çökmüş yıldırımlar şehrinin üzerine. Eski bir tanrının heykeli daha devrilmiş ve panteona bir lahit daha eklenmiş sessizce...

Kendini alafrangalıktan çekip kurtardıktan sonra Türk aydınının düştüğü batı taklitçiliğini her eyleminde eleştirmiş bir düşün adamı olan Attilâ İlhan denince, şiir gelir kapımızı çalar bütün debdebesiyle. Şiir de gelir, aşk da gelir gelmesine de, bir düşünün bakalım her dizesinde bizi Anadolu'nun bozkırına atan o Kuva-yi milliye ruhu gelmez mi?

''bana bir şimşek çak / kalpakları tozlu paşaların çığlıklı gözlerinden''

Ya köhnemiş devleti, canla başla kurtarmak derdinde ve boyunlarında yağlı urganlarıyla jön Türkler gelmez mi?

''yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz / çünkü sizin gözleriniz bizim gözlerimiz''

O mahur beste de çalmaya dursun be müjgan, yitip giden gençliklerine mi yanmalı yoksa onlardan sonra düşen, şaşanlara mı?

Türkiye hep zorların ülkesi ola gelmiştir. Toprağı kanla sulanmış diyarlarda ölülerin laneti dolanırmış ya işte öyle. Bahtı kara maderini kurtardık sanırken buluverdik tepemizde gene demir pençelerini emperyalizmin. Osmanlı'nın son dönemlerini, Cumhuriyet'in ilk yıllarını ve sonrasındaki hayli karışık süreci romanlarında işleyen Kaptan, nedense bir yerde takılıp kalmıştı. Özellikle de ömrünün son demlerinde sürekli dilinde bir ''eğitim, savunma ve ekonomi milli olmalıdır, yoksa Sevr gelir'' sözleriyle...

Uyuyan bir milleti uyandırmanın zorluğunu bildiğinden olacak, ilerleyen yaşına rağmen yazmaya, konuşmaya ve sesinin yettiği kadar bağırmaya devam etti. Türk aydınının içine düştüğü milli kimliğinden kopuk tavrı gördükçe o bildiklerini daha bir altını çizerek tekrarladı. Gerçi şimdilerde yetiştirdiği bazı 'edebiyatçıların' haçlı irticanın matbuatında kalem oynattıklarını görseydi ne derdi merak ediyorum. Lakin, o bahsi diğer...

Rozet Atatürkçülerine açtığı savaştan tutun da batı yardakçılığı yapan ama bu ülkenin ekmeğini yiyen her kesime karşı duruşu netti, bu büyük şairin. Son on beş yıldır, iyiden iyiye ayak sesleri duyulmaya başlayan 'avrasyacılığın' en keskin savunucularındandı. Hiçbir zaman AB'ye inanmadı. ABD'ye ram olmadı. Yani, Gazi Paşa'sının sözüyle 'ne batılılaştı ne de Amerikanlaştı yalnızca özleşti.' Sahi ne diyordu:

...''Avrupa'yı Avrupa gibi görmüyorum. Roma-Germen İmparatorluğu gibi görüyorum. Hala aynı mantıkla hareket ediyorlar. O mantık hiç değişmedi. Dinini değiştirecek, dilini değiştirecek, seni parçalayacak. Aynı şeyi düşünüyor.''....

CHP'nin batı taklitçisi sosyal demokrasi hamlelerini eleştiren Attilâ İlhan, bu hastalığın tanzimattan ileri geldiğini üstüne basa basa söylüyordu. İnönü'nün Atatürkçülüğünü eleştiriyordu(k) ama kaderin cilvesi 'değirmen döndü dolandı yıllar oldu' İsmet Paşa'yı savunmak bile biz sosyalistlere kaldı. Kaptan görse ne derdi acaba?!

2007'den sonra gelişen süreçte ve bir kaç yıl ötesinde ki, bu satırların yazarının 'eylül tezlerini' kaleme almasından hemen sonradır, değişen bir Türkiye panaroması çıkıyor karşımıza. Yeni konjonktürün getirdiği öz değerlerini, kurumlarını, geleneğini yitirmiş ve üzerine bolca 'demokrasi' sosu dökülmüş yeni bir 'cumhuriyet'!

Gençlikten her zaman umutlu olan Attilâ İlhan, şimdilerde ortadan ikiye bölünmüş bu halkı yekvücut kılmak için yegane çözümü elbet gene tarihin tozlu sayfalarında arardı.

''unutma ki sevmek
yalnız kelam değil, gerçek manada bir faaliyettir
bir tutmak korumak ve kurtarmak faaliyeti''

O halde sorumluyuz seviyorsak bu memleketi ki seviyordu Kaptan, ana gibi yar gibi;

''sen Türkiye'sin ekmeğim tuzum Türkiye
Türkiye Türkiye ay'lı yıldız'lı Türkiye ''

Kemalizm mi dediniz? Sol Kemalistlerin, çoktan sağ cenahca cebren ve hileyle oyun sahasından dışarı atıldığı. 'Men dakka dukka' çok geçmez el bebek yetiştirdikleri gericiliğin, emperyalizmle kol kola sağ cehanın tahtını devirdiği bir süreci yaşadık. İşin sermaye boyutuna ise gene Kaptan açıklık getiriyor. Bakın ne demiş;

''Osmanlı'daki burjuvazi komprador burjuvazi, yani yabancıyla iş birliği hâlindeki gayrimüslimler ve savaş sırasında onlar emperyalizmle iş birliği halindeler. Böyle olunca, inkılâbın burjuvazisi yok.''

Ya sonrası milli burjuvazimiz oldu mu? Olmadı diyerek geçiştiriyorum çünkü başka bir yazı konusudur. Burjuvazimiz komprador olunca haliyle bu 'aydınlarımıza' da sirayet ediyor. Ne de olsa kafa aynı tanzimatçı kafa!

...''ben kendi hesabına bunu çok söyledim, yine de söylerim; burada, gençliğimde, çocukluğumda edebiyat meraklısı bir kişi olarak okuduğum kitapların büyük bir ekseriyetinin, Avrupa'ya gidip yabancı dil öğrendikten sonra oradaki birtakım kitapların Türkiye versiyonları olduğunu fark ettim. Yani orijinal de değiliz. "Şiirde büyük yenilik yaptı falan kişi" diyoruz biz, gidip bakıyorsun, oradaki falan adamın Türkiye versiyonu. Yani nasıl komprador bir tüccar varsa oradaki şirketin Türkiye'deki mümessili, komprador edebiyatçı var bizde, oradaki yazarın Türkiye mümessili gibi; onun yaptıklarını Türkiye'de yapıyor. Peki, Türkiye'nin ihtiyacı olan ne? Onu düşünüyoruz. Çünkü Türkiye'nin ihtiyacı bizi hiç ilgilendirmiyor.''...

Nasıl? Aydının kompradoru da bir başka oluyor haliyle. Gördük yetiştik hepsine. Ülkesine küfredip silah tüccarlarının ödülünü alanlardan tutun da ''askeri vesayet var naraları atıp'' sonra Fransız subayına göğsüne nişan taktıranı.

''elsiz ayaksız bir yeşil yılan
yaptıklarını yıkıyorlar Mustafa Kemal
hani bir vakitler Kubilay'ı kestiler
çün buyurdun kesenleri astılar
sen uyudun asılanlar dirildi
Mustafa'm Mustafa Kemal'im''

Büstü kırılıp elektrik direklerinden sallandırılan Mustafa Kemal! Vatan toprağını İngiliz postalına çiğnetmemiş Mustafa Kemal! Hangi Atatürk? Şimdi okumanın tam sırası ve dahi 'bir milleti uyandırmak' için giriştiği savaşımı. Sosyalizm ayak sesleri mi dediniz. Sırası gelecek elbet. Önce Allah'ın süngüleri parıldamalı Akdeniz'e uzanarak ve Gazi Paşa, şahin bakışlarıyla Haliç'e demirlemiş düşman zırhlılarını nazarlamalı. Sarışın Kurt ise pusu kurmuş Kocatepe'de zafer gününün şafağını bekliyor...

Yarım kalan ulusal devrimimizi özümsemiş eksik yanlarını anlatmış ve en çok da savunmuştur, Attilâ İlhan. Türkiye sosyalist hareketinin içinde bir sol Kemalist olarak yer etmiştir; ''yıldız, hilal ve kalpak'' üçlemesiyle.

...''Attilâ'nın cenazesine katılanları, bazı yazar arkadaşlarımı biraz korkmuş gördüm. Bana biraz Stalin'in cenazesini hatırlattılar. Korkudan kurtuluşun sevinci vardı sanki yüzlerinde; onlar Attilâ'yı o kadar sevmezlerdi.'' diyor Yalçın Küçük Hocamız ki maphustur. Bunu neden yazdım. İkinci cumhuriyetin ilan edilme safhasına eski rejimin savunucuları tasfiye edilmeliydi. Attilâ İlhan onların başında geliyordu. Silivri'ye gitmeye ömrü yetmedi. Ulusalcı dalgayı aşmak niyetindeki güruhlar o günden bu yana epey yol kat ettiler. Dip dalgası kıyılara ulaşamadı belki ama denizde epey çalkantılar yarattı. Yükselen ulusalcılık o birilerinin size anlattığının tersine bakın neydi:

...''Mustafa Kemal Müdafa-i Hukuk hareketine girdiği zaman Ankara'da yanında kimler vardı? Onları bir düşünün. Mustafa Kemal Paşa'nın bir tarafında Ziya Gökalp vardı; Türkçü, bir tarafında Yusuf Akçura vardı; marksist ama kafada Türkçü. Arkasında Mehmet Akif; müslüman ama Türkçü. Peki kimi çağırmışlardı? Mustafa Suphi komünist ama Türkçü. Şimdi aynı şey oluyor.''...

Yükselen ulusalcı dalga buydu? Bu dalgayı kim aşmak isterdi. Dün Mustafa Kemal'e karşı kim savaşmışsa onlar; emperyalizm ve yerli iş birlikçileri. Ulusalcıların gayesi Atlantik'in bölge jandarmalığını yapmayan bağımsız bir Türkiye'ydi:

...''avrasyada hala mazlumların uğultusu
kısa bozkır atlarının nallarından
gizli kıvılcımlar ki etrafa saçılıyor
azadlık mermileridir
çekirdekleri çelik cehennem gibi sıcak''...

Dünya'da gelişen sosyalist hareketleri her zaman yakından izlemekteydi. Latin Amerika'daki hareketlere kayıtsız kalmamış, yazılarında yeri geldikçe değinmişti. Sosyalizm deyince unutmadan belirtelim; Sovyetler'de yükselen ve hakimiyeti ele geçiren Stalin'e karşı Galiyev çizgisini savunuyordu. 'Sultan Galiyef, Avrasya'da dolaşan hayalet' Attilâ İlhan eksik yanı ise Türkiye Sosyalist Partisi sonrası hiçbir siyasi partide örgütlü olmayışıydı. Nitekim, bu sonraki aydın kuşağına da bir nebze sirayet etmiştir.

...''Ben ne sosyalist devrimin ne Türkiye'deki Ulusal Kurtuluş Hareketi'nin sona erdiği gibi bir mantıksızlığa girmem. Bunlar sona ermez. Çünkü dünyanın dörtte üçü hala emperyalizmin kölesi halindedir. Sona ermeyeceğinin en güzel işareti de ABD'nin arka bahçesinden geliyor. Güney Amerika'da dördüncü sosyalist hükümet kuruldu. Bizimkiler biraz daha korkacaklar. İşin aslı bu. Eskiden kabadayı kabadayı ötüyorlardı. Birdenbire gördüler ki durum o değil. İkincisi, Avrasya dediğimiz oyun değil. Başlangıçta Şanghay Beşlisi küçük mahalli bir şeymiş gibi kuruldu. O da bizi ilgilendiriyor. Şangay Beşlisi'nin içinde bizim Orta Asya Türk Cumhuriyetleri vardı. Biz onları çoktan üvey evlat sayıyorduk. Onlar girdiler, hemen Rusya ve Çin'le anlaştılar.''...

Çok da uzatmadan bitirirken; Mustafa Kemal'in ülkeyi ve devrimleri emanet ettiği gençliği bilinçlendirmek için çabalamış, sayısız konferanslar vermiş, kitaplar, yazılar yayımlamış bu büyük düşün adamının ebediyete göçüşünün 7. yılında anmak hepimizin görevidir. En çok da bugün onu kendisine rehber edinen Türkiye Gençlik Birliği üyelerinin. Ve bu vesileyle, 29 Ekim'de Ankara'da yapılacak 'Seferberlik Yürüşü'nü duyurmuş oluyorum;

'yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz'

Yazımın başlığını Attilâ İlhan'ın 'ferda' şiirinde yer alan 'yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz' dizelerinden alıntı yaparak koydum. Şiirin devamı mı? Meraklısı elbet arar bulur ben bir iki dizeyle noktalıyorum...

...''Mekteb-i harbiye derseniz ben Mustafa Kemal, Selanik
yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz
büyük yumruklar gibi sıkılı içinizde gizli bir yerinizdeyiz
çünkü sesimizde deprem sesleri var sizin sesinizden
çünkü sizin gözleriniz bizim gözlerimiz
yürüyün çocuklar siz bizi göremezsiniz''...

M.Recep Erçin

10.10.2012