sövgülerimle
yağmursuz dolunay gecelerinde
sözde mütedeyyin ülkemin
uzun uzun dalıp gitmeler niye
belli ki çaresizim, sorma
belki de sen yoksun diye
içimden küfürler geçiyor, dize dize...
bir zaman geçmişe sövmedik mi
ve ağız dolusu, tükürülesi yüzlerine
billur aynalara dönüp sırtımızı
olanca öfkemizle kusmadık mı kinimizi
öyle ya şimdi bu sövgüler kime
elbet bilirsin elbet bilirsin...
düştü düşecek son kıt'ası şiirimin
beni hiç tanımadınız, onu hiç görmediniz
zihnimde deliler mütemadiyen dolanıyor
ölüm kertesinde nasıl bir çıldırmaksa bu
tükenen mumum alevi nefesimle rakkase
ana avrat düz gidiyor, bu ben değilim ulan bu ben değilim.
mustafa recep
(6 nisan 012)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder