10 Kasım 2012 Cumartesi

...'karanfil kokulu çocuklar'

 (Bu topraklarda Mustafa Kemal'ler yenilmez)

Mayıs'ın çiçeklerini bir yaz boyu sulayıp sonbahara erdiren şüphesiz cesaret, azim ve inançtır. Umudumuz oldular, umuduz. 19 Mayıs büyük gençlik yürüyüşü bir dirilişin simgesiydi. Halkı seferber etmek son derece cesur bir adımdı. Türk Gençliği bu adımı attı. Türkiye Gençlik Birliği (TGB) öncüdür. Üstesinden geleceğine (we shall overcome) inanıyorduk. İnanç ve başarı bibirini beslemektedir ve şimdi buradayız.

Mücadele Mayıs'ta başladıysa Ekim'de taçlanmıştır. Kasım ise sondur ama bitti diyemiyoruz. Yeni bir evrenin başlangıcıdır. On yıllık AKP diktatoryasına karşı toplumun muhalif dinamikleri ilk defa böylesine bir arada 'seferberliği' kabul edip mücadeleye atıldı. Birikmiş korkuların, bastırılmış isyanın doğum sancılarıdır. Yazmıştık, tekrarda sakınca görmüyorum; isyan, değişimin anahtarıdır.

...''o jöntürkler ki - `hariçten / evrak-ı muzırra celbederlerdi' - / o fedailer ki barut öksürürler / sakal tıraşları mavi / kırmızı bıyıkları biber / kim kaldı / müdafaa-i hukuk cemiyeti'nden''... (*)

Gazi güvenmekte haklı çıktı. Gençlik mücadelenin mayasıdır. Gençliği parçalara ayırabiliyoruz. Fakat, mücadele meydanlardadır. Büyük savaşlar büyük meydanlarda olur. Gençlik meydanlardadır. Gelecek ve gerçeklik devrimcidir; gençliği gelecek görüyorum ve devrimin ateşleyicisi sayıyorum. Gelecek artık emin ellerdedir. Yarınlar sahipsiz değildir, bunu görüyoruz.

Karanfiller payitahtın caddelerinden akıp geçerken şüphesiz Ankara'nın kalbi Rasattepe'dir. Büyük Cumhuriyet eylemlerinden farkı, bir yürüyüş olmasıdır. Durağan değildir. Yoldur ve yol çaredir. Adımlar çaredir. Umutlanmakta haklıyım. Kuru kalabalıktan öte olduğunu mücadeleyi sahiplenmelerinde gördük. Saflar bu sefer çok daha sağlamdır. Düşmek yasaktır ve düşenimiz yoktur. Ulus işarettir. Parola ise 10 Kasım'dır.

AKP diktatoryasına karşı 2007 yılında meydanlara inen geniş halk kitleleri ne yazık ki siyasi liderlikten yoksundu. 2009'da yeni bir dalga hareketlenmeye başladıysa da aynı niceliğe ulaşamadı. Ancak 2009'u korkusuzlar hareketi olarak adlandırıyoruz. Süren yıpratma ve sindirme operasyonlarına karşı cesurca göğüs germişlerdir. 2012'yi yaratanları arıyorsanız izleri oradadır. Artık korkusuzların sayısının arttığını görmekteyiz. Üstelik bu sefer çizmelerini giymiş haldedirler. Görev şimdi çok daha zordur! Partilerin partisizleştiği alanlada TGB öncüdür. Zor oyunu bozuyor. Faşizmin barikatını zorlamaktayız. Yıkılması yakındır.

...''gözlerinde cumhuriyet güneşi / ellerinde devrim ateşi / duyuyor musun? işte geliyorlar/
meydanları inletiyor ıslıklar, alkışlar, sloganlar / onlar, karanfil kokulu çocuklar''... (**)

Gelinen süreç mücadele içerisinde yer alan bizler tarafından iyi bilinmektedir. Büyük fedakarlıklarla adım adım işlenerek oluşturulan çekirdekte sağlam çeperde ise çok renkli ve gevşek yapı şimdi daha bir çelikleşmektedir. Çekirdeğin çekim gücü bilgi, deneyim, cesaret ve mücadele ile artarken sorumluluklar ağırlaşmakta, tehlikeler artmaktadır. Tarihte gençliğin bu kadar büyük bir mücadeleyi sırtladığı başka dönemler olmuş mudur, bilemiyorum. Abdülhamit istibdadına karşı bayrak açan genç ittihatçıları ve 27 Mayıs'ta Menderes diktasını tanımayan gençliği elbette unutmuyoruz. Tarihimizdir. O geleneğin devam ettiğini görüyoruz.

...''kim kaldı eski selanik'ten / laternalar sustu / sürahiler tenha / tek kibrit çakılmıyor / kim kaldı ittihat ve terakki'den''... (*)

Bir tutam baharat tadında tüttürdüğüm o sigaraların dumanında, mücadele bayrağının yükseldiğini tahayyül ediyorum. Rüzgarı arkamıza almış olduğumuzu hissediyorum. Zamanın sarkacı bir sağa bir sola savruladursun, saatin kumları yolumuza yıldız tozları misali serpiliyor.

Günümüzde gençliğin, ne yaptığından habersiz ve artık geleceğe dair bütün heyecanlarını yitirmiş 'muhalefetin' peşinden sürüklendiğini görüyorum. Bu şartlarda merkezini koruyabilen ve özel yapısı itibariyle bir çok kesimi korkutan TGB'nin kat ettiği yol için 'sadece başlangıçtır' diyorum. Mucizelerin tarihin geçiş dönemlerinde çokça görüldüğünü biliyoruz. Böyle zamanların mucizeler, insanlığın devrimci birikiminin sıçrayış noktaları oluyorlar. Yükselme devrindeyiz. Her yükseliş bir başka çöküşü beraberinde getiriyor. Çöküş gölgenindir ve şimdi şafak vaktidir.

...''kaldır yumruğunu gökyüzü inlesin sesinden / yıldızlar titreyecek adımlarının dehşetinden / yol versin tarihin vakur sayfaları / selam dursun sancaklar / işte geliyor karanfil kokulu çocuklar''... (**)

Mayıs'ı yazmamış, Ekim'i unutmuş ve Kasım'ı hiç hatırlamamış olmam gerekirdi. 'Milenyum karanlığında' yazmak, titrek ve cılız bir mum ışığında, karabasanlarla dans etmektir. Halbuki bu sefer güneşin yükselişini görmekteyiz. Güneş, gözlerinden doğmaktadır. Altı senede alınan mesafe bir uzun yürüyüşün doruk noktasına hızla ilermemekte olduğunun göstergesidir. Çarklar dönüyor ancak tekere çomak sokanlar olacaktır. Uyanık olmak devrimci için artık cesaretten daha çok önem arz etmektedir. Vakit, bu vakittir. Vaktinden önce açan çiçeklerin ruhu ayazda yitip göçüyor. Göçenlerden olmak için çok tazeler. Gelincik tarlalarının habercisidir. Bir öngörüdür.

Karanfiller, en çok da kırmızılar sonbahara yakışmaktadır. Sonbahar ise ihtilallere pek aşinadır. Vakitli veya vakitsiz ölüm en büyük devrimdir. Onuncu Kasım, ölümü yâd ediş provasıdır. Despotizmi yıkacak parolanın söylendiğini ve kapıların açıldığını buradan anlayabiliyoruz. Mayıs'ta işareti verdiğimizde başarcağımıza inanıyorduk. Ekim ise bizim için şaşırtıcı olmaktan öte yön vermek noktasında büyük bir sınavdır. Tesadüflerin aleladeliğine inanmıyoruz. Çünkü onları biz yaratıyoruz. Tarihler, bilgimiz dahilindedir ve tarih bize yol vermektedir. 10 Kasım şimdi bu yürüyüşün dönüm noktasıdır. Rengi kırmızıdır ve karanfil kokmaktadır. Duyabiliyorum çok uzak değiliz. Erken ya da geç kalmış değilim. Çokça zaman bozuk bir çalar saat gibiyim. Ne garip hep vaktinde çalıyorum yani vaktidir. İlahi bir tezahür diyebiliriz. Nazım ustayla devam ediyorum. Bahar fidelerini yazmaktadır, karanfil kokuları içinde hazırlıklar başlasın diye inceden inceye...

...''Saksılarda hâlâ tek tük karanfil bulunursa da / ovada güz nadasları yapıldı çoktan, tohum saçılıyor. / Ve zeytin devşirilmekte. / Bir yandan kışa girilmekte, / bir yandan bahar fidelerine yer açılıyor.''... (Nazım Hikmet, 20 Kasım 1945 )

Gördüğümüz şudur; böylesine büyük bir sevgi çok az insana nasip olacağı gibi yine böylesine eşsiz bir insan bir milletin bağrından pek az çıkar. İşte Mustafa Kemal Atatürk böyle bir aşkın ölümsüzleştirdiği eşsiz devrimcilerdendir ve belki de insanlık tarihinde tektir. Mustafa Kemal Paşa Hazretleri'ni anmadan da edemiyorlar. Öyke ki her 10 Kasım'da yüreklerindeki korkuyu hisedebiliyorum. Rasattepe'ye çıkmak zatı şahaneleri için gerçek bir eziyettir. Bu yıl kaçtığını görüyoruz. Sultanına koşmaktadır. Sultanlık özlemi içindedir. Gazi Paşa Hazretleri'nin büyük ruhu ve devrimleri bizimledir. Korkuları bundandır. Bütün bir millet Ata'sını anarken sahtekarların beyanatları samimiyetsizdir. Bu yağmurda meydanlarda olan yüzbinlere sevgilerimi gönderiyorum.

…''bir çift mavi yıldız gözlerin doğmaz oldu ne zamandır zindan gecelerime/ sofralarında tadı yok be kemal’im, ne rakı şişesi avutur beni ne de sarı leblebi''… (**)


(*) Attilâ İlhan'ın 'kim kaldı' şiiriden alınmıştır.

(**) M.Recep Erçin / 10.11.12







1 Kasım 2012 Perşembe

ekim 2012

ekim 2012

gene hafiften incesaz akşamları
pera yorgun ben yorgun
yaklaşma şimdi sırası değil yağmurların
biraz daha kurağa çeksin toprağım

kaybolsun yavaştan korkularım
uzaktan naif tınılar yaklaşsın
sesinle doğan sıcak bir bahar güneşi
belki sisli mavi bir sabah uyansın
02.10.2012


söyleseydi bana sılanın yolları

silseydi bu bahar ölümsüz hatıraları
sorduğum sorular cevapsız biliyorum


yansaydı dilim, dudaklarım
öpmeseydim aşkının gözlerinden

bana yine şarkılar kaldı
bana yine yağmurlu günler
deli dolu anılar saklı
sarı sıcak bestelerde hüzünler

ah sonbahar adın bile yalnız,
yalnız yaşar ve ölür, kucağında hazanın
sade, solgun çiçekler gibi
ben ve dahi benden ötesi...
04.10.2012


ışıklar daha şimdi yandı denizin ötesinde
başımda feci bir ağrı, nasıldır bilirsin
mevsim dönüyor gibi
ben de çözülüyorum şimdi

bulutlar yine karabasan olup çökecek,
yıldırımlar şehrinin üzerine
ellerim üşüyor, titriyor parmaklarım
çığlıklarını duyabiliyor musun?

bedenim nasıl çaresiz, sıcaklığını arıyor
rezil bir kabusta hapsolup kalmışım
tanrılar mezarlığında açan karanfillerin kokusu,
infilak etmiş tomurcukları ekim'e dağılmış
yeniden sevebilir misin bu günahkarı, söyle.

sevden de sevmesen de
aslında sen de biraz herkes gibisin
nedense şimdilerde,
değiştirebilirim sanmıştım
meğer sadece kendimi kandırmışım

boğulurken her sabah nazım'ın şiirlerinde
ve her akşam inceden inceye,
bir memleket türküsü o ürkek ve dahi müşfik sesinde...

08.10.2012


alaca bir güz sabahı beni çağırdı
kaldırımlarında yağmur sesleri birikmiş
gökyüzümden uzak kaldım bu yabancı şehirde
ah şimdi memleket gibi gözümde tütüyor

meydanlarına güneş konmuş ürkütme istanbul
dalgakıran, denizini fırtınalarda susturur
henüz uyumamış ağaçlarda kuş sesleri
ah şimdi bahar gibi gelişini beklerim

gözleri mahmur dükkanların, kepenkleri ağır açılır
dokuzuncu günün telaşı, her biri diğerinin aynıdır
elimdeki kuru simit, çayını arıyor
ah şimdi gamzelerin cana batıyor

09.10.2012 *istanbul'a yazıldı...

git şimdi öyleyse, sussun bütün şarkılar
gidebildiğin kadar uzağa git

ardında bıraktıkların öylece kalsın,
ağızlar dolusu küfredercesine git

maziyi silerek, bulutlu bir gecede,
melisa kokuları mevsimi sararken git

zerdali ağaçları çiçeklenirken,
zemheri en dayanılmaz demindeyken git

ekim gelmeden ve gün batmadan,
ellerimi bırak da git...

10.10.2012


sen, her terk etmek istediğimde yeniden aşık olduğum
her tutulduğumda bin pişman, gözlerinde kaybolduğum
sen, uçurumlar gibi yankılanırsın savaş meydanlarında
ve şarapnel gibi saplanırsın olur olmaz zamanlarda aklımın ortasına...

10.10.2012

çürüyen toplum insanları o kadar bencilleştirmiş ki sevginin dahi bir karşılığı olacağını düşünüyorlar. oysa benim savaşımım buna karşıydı hep! tek üzüntüm başkalarının haklı çıkıyor olması. meğer ben yanılıyor muşum.

bazı konularda çocukça davrandığımı fark ettim. bazen haklı olsam da ben hep tanrıyı oynamalıyım.

11.10.2012

şairlik zor iş ve şiire aşık olmak! hem kendinizi yakıyorsunuz hem de başkasını...

12.10.2012


dinle bak yıldızları,
sana benden şarkılar söylüyorlar
ağlama sil gözyaşlarını...
otur şöyle yanıma
kumrular kıskansın mehtapta seyredeyim seni doyasıya

13.10.2012


susma, haykır!..
hatta küfret ağız dolusu,
hakkındır!
ama susma,
çünkü ölüm gibidir sessizlik.
unutulmuşsa söylenen sözler.

14.10.2012


düşer mavinin gözlerinden kaldırımlara bulutlar
açılır perdeleri şu talihsiz oyunun
bir kere daha ölmek için midir bu yaşamak çabası
bir kere daha geçmek ateş çemberinden

oysa intiharlar tasarlamıştık dün gece yarısı
çekilirken gemiler karanlık limanlara
gece kuşlarıyla demleniyorduk usuldan
uyandırıp da şehri soluksuz uykusundan


sen azalan ömrümüzün bitmez çilesi
giyotinde defalarca kellesini uçurduğum ihtilalci şair
güz çiçekleri topladım kucak dolusu, seversin diye
ve kokla diye, doya doya tarihin sayfalarını

devirdim son çağımın ilk rubu asrını
çekildim köşeme yalnız, yorgunluk kahvesi pişirdim
haydi anlat telvelerin gizemli masallarını
onlar ki zamanın anlamsız karmaşası

15.10.2012 ( *kendime bir şiir )


...''isyankar imgeler çağırıyor hayyam'ın dizelerinden ; bugün beni de Fazıl Say ! 

18.10.2012 (fazıl say için yazıldı, faşizm tekseslidir fazıl say ise senfoni )


dün geceyarısı kadehime düştü gözlerin,
içinde fırtınalar kopuyordu bir görseydin
seni çağırıyordu yana yakıla söylediğim şarkılar,
sazlar benim için çalıyordu ve dostlar ille de dostlar...

ne zaman bir alaturka şarkı çalınsa böyle olacaksam ben,
böyle tir tir titreyen, böyle deli divane aşık olacaksam her defasında
niye baktım ki gözlerine boğulurcasına,
niye duydum sesini, ezberledim
ve niye tuttum elini tutar gibi baharın neş'esini

aaah! mazim bir bıraksa peşimi, sonra sen gelsen suskun
ben ise mahçup, bir o kadar mahzun
yok konuşmasak tek kelime etmesek
zaten biliyoruz ikimizde söyleyeceklerimizi.

hava soğudu üşüyorum sen de üşüyorsundur,
böyledir uzaklar üşütür ve yeterince soğuksa
öldürür sevdaları...

{ 20.10.2012 : kime, niye yazdım sormayın kime yazdığımı bilen biliyor. niye yazdığımı ise sadece ben! bu yazmalar çokça acı veriyor hele dönüp dönüp okudukça büsbütün çekilmez oluyor.}


günleri diziyorum boynuma
kehribar bakışların sarıyor düşüncelerimi
efsunlu dizeler fısıldıyor şeytanlarım
yok yok! onları dinleme çocuk, onları dinleme

beklenmedik bir yolculuk başlıyor yine
serüvenler silsilesi kısalan ömrümde
az buçuk şarap içtim, beni aşk tutuyor
konuşsana çocuk, daha tüketmedik kelimeleri


bitmek bilmez bir özlemdir, ölümün huzuru
gülüşün aydınlatır sonsuzluk kabusunu
tutarsa ellerini yine bu günahkar tanrı tutar
uzaklarda kalma çocuk seni karanlığım yutar

25.10.2012

30 Eylül 2012 Pazar

eylül 2012

hürriyet kadar seviyorsan
ve memleket kadar
gitme kal
cennetler tasarlayalım seninle
yıkılırken yanı başımızda dünya
parmaklıklar ardında bile olsa sevdiklerimiz
onlar için kal, savaşmak için
çiçekleri soldurur nefreti zulmün
acısı güz gülleri açtırır,
yakın-uzak ve belli belirsiz sayfalardan,
umudun elleri uzanır beyhude
yazılmış öteki masallardan
gitme kal
birbirimize tutunalım
eğer seviyorsan
hürriyet kadar ve memleket kadar.
02.09.2012

tenin sonsuz bir uçurum, dokunursam düşüveririm
yıkılırım ayaklarının dibine, öylece kalıveririm
ne kurşun, ne zehir ne de bıçak yarası;
yalnız zulmü delen bakışların kanatır beni,
yırtıp geçer zırhımı
...
bak yine aklıma düştün,
gecenin olmaz bir saati
nasıl uyunur şimdi?
düşünceler denizinde boğulurken
ve seni dileyerek tanrı'dan her gece olduğu gibi...
05.09.2012

inmeden karanlığın perdeleri
al çatılı evlerin üstüne
serince bir yel eser, olanca düşünceli
saçlarımı savurur, alır sessizliği.

güneydeki teperlerde kısık ateşler belirir
sahafların tozlu rafları uykuya dalarken
çelimsiz bir çocuğu annesi çağırır;
çabuk gel içeri!

güz gelince sararır parmaklarım
ve gözlerim sislenir
ağlayacağımdan da değil.
zaten koyverdim yazgılarımı
götürsün diye susuz cennetlere kederlerimi.

karanlığın perdeleri,
haydi kapanın üzerime
ışıkları görmeyeyim,
tenhalarda saklayın beni
solsun mezarımda zamanın günleri
yeşermesin toprağımda bir daha umut çiçekleri...
06.09.2012

her şeyi aldım yanıma bir tek sen müstesna
ben bırakmadım biliyorsun, unutmadım da
her bir şeyi topladım ne varsa ortalıkta
sen yine öylece kala kaldın, boş evin ortasında

haydi gel desem de gelmeyeceksin,
ne kararsızlığının sebebi bu ne de inanmayışının
emanet sevdalarla aldanmış, aldatılmışsın
aldırma gel, bende kal desem de hep uzaksın


hayatın debdebesi içinde sığınacak bir liman aradım
çok da geç olmayan bir zaman, sen orada karşımdaydın
hızlıca yol alıp attım kendimi kollarına
lakin nafile, sen uçsuz ve belirsiz yollara koyulmaktaydın

suçu bende bulma gelince sevmek zamanın
hep bekliyor olacağım, çözülmemişse bulutlarım
bir mesaj, bir telefon vs.
uzağında değilim, nasılsa hep gölgenim...
07.09.2012

bana dokunmayın şimdi yaralarım daha iyileşmedi
göçmedi balkan kafilesi, ölü katarlar misali atılıp yurdundan
bir değil, beş değil bu kaçıncı ey kumandan!
ezildik, kırıldı defalarca türk'ün süngüsü
harbi umumide değiliz ama düştük yine bir çıkılmaz yola
yine kervanlar dizilir yine türk'ün adı sürülür manastır'dan
dön bak ardına yanıyor mabed-i islam
11.09.2012

bir bulut lazım şimdi bana saklasın gözlerimi,
ağladığımı bilmesin, yağmur sansın toprağım
hiç kimse kederimi anlamasın

ah gideceksen, bitmiş demektir notaların ahengi
şimdi akşamlar bir nedensiz heyula
doğrusu buysa kal yanımda diyemem ki

senin ağrın benim ağrım bilmez misin
çöker katran misali ciğerime
o gizlediğin gözyaşların
12.09.2012

gelmeden soğuk mevsimin yıldızsız günleri
esmeden üzerimize bir rih-i akim
terk-i diyar eyleyecekmişsin, umarsız
koyupta beni yaban ellerde yalnız.

şimdi anlatamaz halimi, ne yaldızlı kartlar ne de telveler
bahr-i mescûra gark olacak umut yüklü gemiler...
15.09.2012


yangın çıkar gözlerimden, sen ağladıkça
yıkılır kulelerim, tahtım devrilir kahırdan
bu senin sancıların beni yiyip bitirir
tepemde pamuk şekeri hissiz bulutlar,
yağmurlarını soğuk mevsimlere saklamışlar.
yine de üzülme bak geçer boşluktaki günler
geçiyorsa zaman kaçış yok ömür de biter.
bu senin kederlerin beni gamlı kılar
ayağımın altında kızgın asfalt yollar,
uzayıp gider, yolcularını ararlar...
16.09.2012

mütevazı masamda yakut rengi bir kadeh,
etrafımda kirli beyaz dumanlar ve vanilya kokuları
hiç olmadığı kadar yorgun gözlerim
çok uzakta olmak isteyim,
öyle ki seni bile düşünmekten azadeyim...
17.09.2012

hani yıldızlar sonsuzluğun gözleriydi?
geçerdi bulut bulut sevdalar başımızdan
o eski masallardaki gibi.
şimdi bu hengame, bu bölük börçük rüyalar
yaralar zarif heyecanlarımızı,
saklanırız kabuğumuza;
yalnız ve çaresiz.
hangi eller çekip çıkaracak bizi?
bu beklenmek de neyin nesi!
daha kaç kez kırılacak uçurtmalarımız,

yükselirken uçuk maviliklere.
daha kaç kez ağlayacağız,
evinden uzak göçebe kuşlar misali.
yakışır mı bize,
yakışır mı kelimelerimize?
22.09.2012

altın plaklar çalınsın
geçmişin yadigarı gramafondan
pişmanlıklara kalksın kadehler
anason kokan rüyalardan
bir zeki müren bestesi dökülür, kederli çalgılardan

ferahfeza tınılar dinmez sabaha kadar
sevgiliye adanır aşk dolu şarkılar
yine trenler gelir geçer ömrümüzün çilesi
beklerim caddesinde soluksuz bir gün bana gelişini

tastamam olur bütün yarım parçalar
uzaktan salınışın ve deli ay bakışların
gramafon da susmaz oldu bu gece
ne mey kaldı oysa ne de meze
25.09.2012

ah iki gözüm, yalan dünyanın kahrını çekmiş kime ne
ah canım özüm, zahidem ellerin olmuş neyleyim
ah derti başım, gönül dağıma karlar yağmış ak düşmüş saçıma
ah nazlı yar kaşların çatmış, seher vakti perişandır hallerim
26.09.2012 neşet ertaş usta'ya saygıyla....








ne bahar ne de yaz
güz geldi içimde bir telaş,
göç zamanıdır, yolcu doğmuşum kanımda var neyleyim
sevmek zamanıdır yine ölümü
uyku zamanıdır, kaçmaktır insanlardan köşebucak
hüzünlü şarkılar zamanıdır ve okumak gözlerini satır satır
son tren kalkmadan, gemileri yakmadan
söylemek zamanıdır, bozup da sessizliğini...
28.09.2012

sararmış gönlümüzün bağları
güller ayrı, bülbüller ayrı
zulmün balyozu inmiş tepemize
böyle adaletin adı kancık, soyu kahpe.

kan yüklü katarlar geçiyor önümüzden
sıra sıra dizilmiş şehitler taşıyor
dağda düşeni ayrı, zincire vurulanı ayrı
giden cana yanar yürek ve yırtılan sancağa.

yenildiğin düşman olsa ne gam
boyun eğdiğin bir soysuz düzen
sattığın vatanındır bilesin, ey gafil!
milleti ayrı, halaskarı ayrı.

böyle gaflet gördün mü, ya böyle acizlik?
binlerce yıldır parlayan kılıç, şimdi kınında hapis.
kesilen kolun, kanadın mı sandın?
yok! bu kırılan onurun, cesaretin, vicdanın...
29.09.2012 balyoz davası kararına ithafen(!)

ay tatlı bir parıltıyla gülümserken denize
gece göçen bulutları, telaşlı rüzgarla uzun bir yolculukta
meraklanma yazmayacağın arnavut kaldırımları,
sana bırakacağım bu gürültülü şehrin masallarını...
29.09.2012

aldırma geçer bu saatler, yitip giden ömrümüz gibi
ah kanma düşer yeminler, unutulur gider şarkılar gibi
gün gelir elbet yalan olur sevdalar,
ayazda titreşen kıvılcımlar misali gönlüm pürtelaş.

aldanma solar güzelliğin, sararıp dökülen yapraklar gibi
ah sanma tükenir umutlar, sönüp kayan yıldızlar gibi
gün gelir ansızın masal olur hatıralar,
cehennemde yırtılan çığlıklar misali sesim canhıraş.
30.09.2012

*sanırım bitti ve son söz;
''seni sonsuza kadar sevebilirim fakat, bir ömür boyu peşinden koşamam!''
( I can love forever you but, I can't run after a lifetime you.
Je peux vous aimer pour toujours mais je ne peux pas courir après vous pour une vie.)

31 Ağustos 2012 Cuma

ağustos iki bin on iki

ağustos iki bin on iki

yine yol göründü kaptan, rüzgarı al arkana
salınsın gecede su, suda yelken, yelkende iz
sisleri dağıtma vaktidir, hem geç kalınmış bir yolculuk bu
yine yol göründü kaptan, abbas yolcu!
(bir ağustos iki bin on iki)

bırakmışım kendimi rüzgarına
savurmuş yarınlarımı bilmediğim hülyalara
uzakta da değilsin eskisi gibi
zaman ah sen zaman,
neleri neleri silmedin ki
oysa bir yerlerde kaldı hep izleri
uzakta da değilsin eskisi gibi
gazetemde simit kokusu
çay, yanmayan çakmağım ve sigaram
uzakta da değilsin eskisi gibi
ne bir sokak var aramızda ne şehirler
sadece bir duvar ve açılmayan perdeler
(iki ağustos iki bin on iki)

aç kapıyı bu gelen benim,
kucağımda bütün yıldız demeti
senin için geldim başka bir şey değil
gözlerimde senin gözlerin...
(üç ağustos iki bin on iki)

yalnız kemanların nice notalar açtığı
bu salkım saçak ağustos gecelerinde
seninde aklına geliyor mu pürtelaş nisan yağmurları
hani bir yel alır da bizi uçarcasına götürür çocukluğumuza
orada kalmak istersin bir nefes boyunca
sen aşka aşk sana doyunca.
(dört ağustos iki bin on iki)

ufukta güller kararır günler yitip düşerken
düşerken omuzlarına saçların sesim devrilir
devrilirken eski kitapların heybeti yoksunluktan
tut ki bu mevsim ayrılık mevsimidir...
(beş ağustos iki bin on iki)

yanarsın, uçuşur küllerin dilden dile
dillerde aydınlık bir anın masalı
masallar türetsin bırak yalnızlığım ayrılık arifesinde
zaten saat geçmiş, geçerken ömrümüzde...
(altı ağustos iki bin on iki)

sabahın seherinde bir kadeh rom içtim
hem gözlerinden içtim
beni gün tutuyordu
öylece seyreldim
belalar başımda dört dönüyordu
biz bu insalar gibi değiliz
hele sen,
bambaşka bir zamanda sevilecek yaştasın
ki ben gittikten sonra,
dönüşü gecikecek bir umut yolcusu...
(yedi ağustos iki bin on iki)

ne çok şiirlerin dolduramadığı
bu sayfalar, parça parça dökülecek
adımı senin bile anmadığın bir sabah
şu denizin dalga dalga beyazlarcasına köpürdüğü saatlerde
hayata geç kalmışlığım
belki çok erken varmışlığımın tutarsızlığı
ama herşeyden evvel ve en çok
yokluğundur beni böyle azaltan...
(sekiz ağustos iki bin on iki)

yarına yarım günler bırak,
bırak aksın zamanın fütursuzca
mahzun besteler çalıyor kapımı
sen çekip gittiğinde
her akşam ve her sabah
yarım günler kalıyor ağlamaklı
kahroluyorum ve kahırları diziyorum boynuma
şu kalabalık beyoğlu gecelerinde
boğuk bir klarnet sesi ve kırık bir keman
öyle uzaktan uzağa...
(dokuz ağustos iki bin on iki)

ne kadar yazsam yazmadıklarım kalacak
yalnız kalem ile,
yansımalar akacak
duvarda afişler yorgun
gözlerim yorgun
yelkovan ürkekliğinde saatler
zamanın heybetinden
iki satırdır bildiklerim
pera'da günbatımında
sen denizin ötesinde
ıslığımı duyabilir misin
öyleyse durma,
duyarsan gel
haberdir gel
çökmeden telvesi cumartesi kahvelerinin...
(on ağustos iki bin on iki)

uçun kuşlar bu diyar eskisi gibi değil
değil mi ki bu yollar seni bana getirir
gün gelir alıp da uzaklara götürür
duymadım sanma sesleri
onlar ki gurubun veda bestesi
hiç sevmedim uzakları senin kadar
ve yanmadı galata kulesi bile
saçlarımın yandığı kadar
değil mi ki bu yollar seni bana getirdi
gün oldu alıp uzaklara götürdü...
(on bir ağustos iki bin on iki)

akıp da geçiyor zaman misali
şu insan kalabalığı
saatim on sıfır beş
uyku gözlerimi esir alıyor
bir başka dünyada bir başka yaşamdayım,
kendimi kaybedeli yanılmaktayım
aklıma gelmeye dursun gözlerin
ve sesin, ille de sesin
(on iki ağustos iki bin on iki)

yağmurlar böyle severmiş demek,
yalazında bulutların hem ağlayarak hem gürleyerek
çokta uzun olmayan bir yolculuğun ardından çıka gelsen,
bekliyor olacağım biliyorsun
yalnız ve yalnız;
o eski, o meşum, o kahredici
karanlığımda
sessiz...
(on üç ağustos iki bin on iki)


haydi bir şarkı söyle dilinde erisin
papatyalar, kelebekler gibisin
sade bir neşe içindeymişsin
rüzgarın ellerinde yükselmişsin
bana bir şarkı söyle içimde sesin
gün yeşerecek elbet bilirsin
sonsuz bir aşk masalı gibi hiç bitmesin
ressamlar seni çizsin, reklerimsin...
(on dört ağustos iki bin on iki)


nasıldır denizde balık olmak
ışığın erişemediği derinliklerde
seslerin duyulmaz olduğu,
gözlerin yumulduğu
suyun ağırlığı altında
insan elinden uzak bir inzivada
hatıralardan münezzeh
kendine yol almak...
(on beş ağustos iki bin on iki)


o gece limanda gemiler uğulduyordu
yolcular, bir şeylerden kaçıyor gibiydiler
nefesim akdeniz kokuyordu
şihab peşimiz sıra yolları tutmuş
halep'te kanlı bir süngü gibi parıldamakta
beylerbeyi'nde yırtılan çığlık
bir çocuğun rüyasından
bu korku, yıldırımlar şehrini titretecek
sabahı bekle...
(on altı ağustos iki bin on iki)

istanbul'un bitmek bilmez karmaşası içinde
karaköy balıkçılarının umutları marmara'ya hücum ediyor
dudağımda zehir bir kıvılcımın tadı,
mutat vapur yolculuklarının herhangi birinde
saçlarımı okşarken dalgalar
dört köşe sayfalara adını yazıyorum
mavinin uykuya çekildiği şu saatlerde
yarına dair kuşkular biriktirerek
(on yedi ağustos iki bin on iki)

bu sabah hiç ağlamadım
gözlerim kurumamıştı halbuki
hem resminde duruyordu baş ucumda
anladım ki boğulmuşum
gözyaşlarım içime süzülmüş
sızmış en ince çatlaklardan
alevler içindeki kalbimi söndürmüş
bu sabah hiç ağlamadım
ama duydum,
ilk defa sen benim adımı anıp da ağladın...
(on sekiz ağustos iki bin on iki)

bir rüzigar gibisin, ayrılık akşamında
güllerin arasından nazlı nazlı salınıp geçen
şu gemi seni alıp götürecek
yine bir başıma kalacağım
bu şehr-i istanbul'da
korkuyorum karanlık sokaklardan
şişhane yokuşunda yoruldum
dizlerimin bağı çözüldü çözülecek
beni bulacak kimsem yok
yerin metrelerce altıında.
ve ay usulca kaybolurken
istiklal'in ışıkları ardın sıra kararıyor...
(on dokuz ağustos iki bin on iki)

yaşlı duvarlarında sarı ışıkların perdesi
cezayir sokağı üç numara,
başımda deli rüzgarların yorgun uğultusu
gelip geçen yabancıların hengamesi gözlerimi alıyor
kapısına kırk kilit vurmuşum özgür düşüncelerimin
saat geç bir vakit, sorma
belki uykulardasın, özlediğin yatağında
belki de rüyadasın, unuttuğun çocukluğunda...
(yirmi ağustos iki bin on iki)

bu yolcular ayrı yerlere gidecek
biri evvel biri ahir
şimdi bırak da dursun zaman
sular tersin tersin aksın
sabah güneşinin pırıltıları bayramı selamlarken
elimde kitab-ı mukaddes'ten ayetler, savuruyorum
yan kalbim yan
yanacak halin kaldıysa
bitmediyse bu amansız sevdan
yan, binlerce defa tekrar yan
nasılsa söndüremeyecek yağmurlar
kuş değilsin ki uçup da bahçesine konasın
hem yolun uzun vakit de kısa
(yirmi bir ağustos iki bin on iki)

yürümek isterdim el ele
bütün bir arzı seninle
ateşler içerisinde yanarken dünya
bu keşmekeş içerisinde
son sıcak yuvayı ararken
kendimi sende buluyorum her defasında
bitmek bilmez bir arayış bu oysa
kimi zaman kırıyor kolumu kanadımı
sürünerek de olsa varacağım yanına
ölmek kurtuluşun bir başka adıysa
ve ölmek kaçışların en kolayıysa
haram olsun ölmek sen yaşadıkça...
(yirmi iki ağustos iki bin on iki)

telefon zilleri ansızın,
olur olmaz çalar ya
öyle çalar münasebetsiz
sormadan etmeden
bazen, tanıdık bir sesi duymanın verdiği huzur
ve bazen tanıdık bir yüzün neşesi içimi sevinçle doldurur
çok uzaklardan geldim, yorgunum
bir kahveni içmeye geldim
yoksa bir bardak su,
biliyorum vakitsiz geldim
niçin geldiğimi sorma
belki seni görmeye geldim
belki bıraktığım beni bulmaya
niye geldin deme boşuna
boş ver
aşk işte bu...
(yirmi üç ağustos iki bin on iki)

soluksuz penceremde beyoğlu'nun gürültüsü
bütün gece bitmek nedir bilmeyen,
sarhoş kalabalıkların kahkahaları dağıtır uykularımı
başımda güneşten bir taç; alev alev
halbuki ellerim üşüyor yalnızlıktan
az ötede bir yerlerdesin hissediyorum
uzansam tutacağım ellerini,
dermanım yok bilesin
sımsıcak bir yaz günü bu,
sabahını uykulara gömdüğüm...
(yirmi dört ağustos iki bin on iki)

anahtar kapıyı açacak,
sonra kırılacak
ve sonra toz bulutları arasından
altın kanatlı ardıç kuşları yükselecek
gümüş sütunların şafakta kıvılcımlar saçtığı
ayın hilal, gözlerinin kızıl kehribar misali parladığı
çam ormanlarının efsunlu kokusu dağlardan eserken
git, ardına dönüp bakmadan git
karanlık orman patikalarından geçerek, yoldan sapmadan
ırağa düşmeden gölgeler nehrinden
koşar adım ve sessiz, sinsice...
(yirmi beş ağustos iki bin on iki)

epik, lirik şiirler aksın
pantomim tanrısının sessiz ellerinden
kıvrılıp kıvrılıp süzülsün
galata'nın taş geçitlerinden
gümüşi pırıltıları kurşun trabzanların
fenerler aydınlatıyor karabasan gecelerini
dimağı felah, feracesi evla
yankılar imdada koşuyor
ahtapotun kolları sarmış,
bileklerini tutsakların
şu çırpındıkça batan,
yerle yeksen olan
insanlığımız değil mi?
(yirmi altı ağustos iki bin on iki)

iki kısa gün ve bir uzun gece
kadıköy rıhtımında asılır küreklere,
deniz marmara;
zeytin, peynir ve dahi rakı
esrarlı bilmeceler türküler misali şen şakrak
karanlığa kesmiş gözleri nasıl zifiri siyah
yahut matem rimeli
en tiz sesleri çağırır tellerinden
uzayıp elleri dalgaları kucaklarken
işte sürüyor gök tarlaları bulutların çobanı
bugün değil yarına yakın
koş yaban ellere yoksa geç kalırsın
(yirmi yedi ağustos iki bin on iki)

kapı açık, pencereler de öyle
gir içeri haydi çabuk bekleme
birazdan yağmur da başlar
ağaçlar dans ediyor bak
sarayburnu'nda gölgeler, bir uzun bir kısa
ıssız sokak aralarında
selam durdum umutsuz sevdalara
sonra döndüm arkama
bir kere daha sadece seni sordum hatıralara...
(yirmi sekiz ağustos iki bin on iki)

yalnızlığın karamsarlığı içinde
güneş, kaçmak için çareler tasarlarken
şiirin saati gelir,
en devrimci çağırışımlardan fırlayıp
gümbür gümbür bandolar misali
el değmemiş imgelerin alacasında
bir kaç hayal süzülür,
bu canıma hayat veren
gözlerinden süzülür,
aklımı yiyip bitirir
senin o kaçamak bakışların
ne istanbul'un gözleri böyle bakabilir
ne de başka bir kentin
sadece olmak istediğim yeredir yolculuğum
fakat beni bırakma sensiz kaybolurum...
(yirmi dokuz ağustos iki bin on iki)

sarışın kurt'un sesidir,
doksan senedir yankılanan
topraklarında anadolu'nun
son bir savaş için verdiği emir
akdeniz kokar, izmir kokar
uzar gider karanlıklar içinde sabaha erer...
yıkılan kaleler, yırtılan sancak
bu yanan orman değil yanan koca bir memleket!
kanlı süngülerinde zafer güneşinin yalazı
tepelerden aktılar, yel gibi estiler
ağutos sıcağında felaha ermek için
akın akın geçtiler düşman mevzilerinden
atları muzaffer atları
onlar kemal'in askerleri,
çöken bir devrin kılıç artıkları
ve onlar yeni bir çağın ölümsüz neferleri.
işaret verdiyse başkomutan elbet zafer yakındır
yakındır, kurtulması bahtı kara vatanın
şafakla birlikte gayrı taarruz başlasın
'ileri!'
(otuz ağustos iki bin on iki)

son bir sigara daha sonra gidersin
son bir nefes, sonra bitersin
son bir şarkı daha sonra susarsın
son bir adım, sonra durursun
son bir gün daha sonbahar arifesinde,
nasılsa sonları yaşamaktayız sonsuzluğun gölgesinde...

(otuz bir ağustos iki bin on iki)

31 Temmuz 2012 Salı

temmuz 2012


temmuz 2012

ve bugün 2 temmuz;
ve yine bugün aklıma,
yobazın kahpe ateşiyle yanan canlar geliyor.
hesap sormaya geliyor nurlu yüzleriyle yitip giden devrimciler.
alev alev yanarken kitaplar dolusu hayat,
bakıp da söndür-e-meyen acizlerin aymazlığı geliyor.
ozanlarımızın sazlarının telinden yükselen şiirler geliyor.
aşıp da enginleri adalet için, hak için kalkan yumruklarımız geliyor.
gelip de geçiyor ömürler acılar katmerleniyor,
oy madımak madımak!
dünyayı cehennem edenleri yakmadıkça şu güneş,
gün doğmasın pencerenden...

(madımak'ta katledilen canlar anısına. 02.07.2012)

*

''bir içli keman çalmaya görsün ya da bir kanun;
düşünürüm, düşünceler denizinde yorgun.
sıradan bir günde ölmek ne zormuş meğer,
önümde mütecaviz yükselirken yanılmışlıklar.
hemencecik aldanırmış meğer,
çocuksu gözlerimiz pamuk şekeri yalanlara.
uyku tutmazmış meğer,
gölgeler yeterince kararmadıkça.''

(04.07.2012)

*

aşıklar zamanıdır;
yaz yağmurlarının pürtelaş katarlar misali geçtiği...
devrimin mücrim çocuklarının son ihtilalin gözyaşlarını içtiği...
karanlığın kasvetli ellerinin ecel misali nefesimi kestiği...
bu mevsim o mevsim midir?

aşıklar zamanıdır;
tutku denizlerinde yorgun aşk gemilerinin battığı...
yazılmış olana karşı isyan bayraklarının güller misali açtığı...
savaşlardan muzdarip atlıların korkusuzca ölüme kaçtığı...
bu mevsim o mevsim midir?

aşıklar zamanıdır;
kızıl rüzgar estiğinde dinsiz ruhların şirk saltanatını yıktığı...
hakkın sözcülerinin çölde sürgün misali acı izler bıraktığı...
'la ilahe illallah' tanrıların gölgesini şiirlerin yaktığı... 
bu mevsim elbet o mevsimdir.

(altı temmuz iki bin on iki)

*

masal geçitleri

bereket rüzgarları türküler çağırdığında
gökyüzünün, yağmuru toprağa nakış nakış işlemesini görmelisin
görmelisin ağaçların damlaları nasıl kucakladığını
sen ekmeğimsin kıtlık zamanlarında
ve şarabımsın dolunay akşamlarında

dinle bak bir masal anlatayım,
güneşin ötesindeki sonsuzluktan
hani tanrının zaman zaman inzivaya çekildiği
o uçsuz bucaksız karanlıklardan

gölgelerin içinde şimşekler çaktığında
yıldızlar dağılıverirmiş korkudan
gene öyle bir zaman olmuş, söndürmüş kandilleri
dönence katmış katıştırmış önüne nur-u desteyi

en uzak ve en ıssız kıyılara sürmüş
öyle bir boşluk ki, benim boşluğum;
senin olmadığın zamanlardaki.
nasıl derin, nasıl soğuk, nasıl gece anlatamam

parıldamaz olmuş yıldızlar ve korkar olmuşlar
delirmiş bir tanesi isyan etmiş allahına
parçalamış kendini savurmuş etrafına
ve çoğaltmış ruhunu, yalnızlığını boğarcasına

insan bazen uzayın sonsuz boşluğunda kaybolup,
o soğuk ve karanlık dehlizlere düştüğünde
delirip parçalamıyor mu kendisini
işte şu samanyolu bile belki, böyle bir cinnetin peydası

en çok da aşk delirtişmiş insanı bilir misin?
en güzel hikayeler sevdaya dair olanlarmış,
ve onlar sonsuzluğun çoğalan hudutlarında gezinirlermiş
ve yine onlar, unutulmuş yaşanmışlıkları bize getirirlermiş

yoksa sen,
ruhumdaki ihtilal ateşlerini körükleyen,
o müşfik gözlerine son bir defa uzun uzun dalıp
kendime böyle masallar biriktirmeden, külleneceğimi mi sandın?
görmek nasip olmasın.

(09.06.2012)

*

Gün yine akşam olur ellerinde güneşin kızgın yalazı
Ansızın devrilir gökyüzü dudağında hicaz bir şarkı
Mihrabım sen, ayım ve yıldızım hasretim gözlerinin kahvesine, dalgınım
Zamanın bile bir türlü silemediği sesindeki o bulutsuz rayiha
Eğer sen olmasan ve karanlığa yeni ay gibi doğmasan, öksüz kalırdı dizelerim;
Kül olur, savrulurdu saçlarının dalgasından
Uzaktaki gizli diyarlara
Lal olur, akardı kirpiklerinin karasından
Aşk ile sonsuzluğa.

(11.07.2012)

*

bak bir aşık seslenir bulutlardan aşağı
toprağı çeker elleri yıldırımlardan
kederli, yarım ve dahi eksik yürekleri
bilekleri eflatun, ve mor salkımlı kemerler gibi ince
daha nice gelmiş, geçmiş hayatlardan arta kalan mezar taşları
etrafında sıra sıra dizilmiş fanilerin biçare yakarışları,
sen de gidersin gün gelir
gün olur belki ben giderim
sevme, ben daha çok severim
lakin gitme; tarifi zor, tamiri ise namümkün
hezeyanlar kalır geride...

(17.07.2012)

*

zemheride bir güneş olup da gözlerin,
doğdu yine yüreğime
alıp da bu divane serimi hırçın rüzgarın,
savurdu yine dizlerine
bir rubu asırdı tükettim, senden öncesi
bir o kadar gücüm var mı bilemem sonrasına
denize attım kibrimi ve gururumu yaktım,
soğuk bir gecede öylece geldim,
çirkin ve huysuz
sanma ki sevdalar kusursuz
biliyorum benden beri uykuların huzursuz
ve benden öte umutsuz
gökkuşağı sıcaklığındaki tenin hanifta tadında
ve sen bütün kaidelere inat,
zemheride bir çiçek olup açtın,
ömrümün tam ortasında...

(19.07.2012)

*


temmuzun sıcağında mevsim üşüyor
bırakta üşüsün
zaten ellerim soğuk, soğuk gözlerim
hasret ayazlarına yenilmişim

mahyalar ışıldar
gecenin içinde, yükselen minarelere eş
bir zifir duman olayım,
adalar vapurunda
kalabalık nefesler savursun beni
dağılıp kaybolayım bolşukta

temmuzun sıcağında mevsim üşüyor
bırakta üşüsün...

seni hayat çağırıyor
sesinde nice baharın gülüşü

ben yalnız bir ölüyüm
surlara asılmış bedenim

seni maviler çağırıyor
ben düşlerde gömülüyüm

şimdi git,
âhirden sonra gel.

(29.07.2012)

*


maviler siyaha aldanırsa
düşler elbet kapılır umutsuzluk girdabına
duydum ki görenler olmuş benden başka
dudum ki sevenler olmuş

ağır bir roman yapmaz daha yaşadıklarımız belki ama
aşkın omuzlarımdaki yükü güneşin ağırlığınca
duydum ki görenler olmuş benden başka,
duydum ki sevenler olmuş

yağmurlu bir istanbul sabahı
sana kaçmayı tasarlasam
kaldırımlar bacağımı kıracakmış,
rüzgar düşman olup tersin tersin esecekmiş
duydum ki görenler olmuş benden başka,
duydum ki sevenler olmuş.

( 27.07.2012)

*

uzaklara dalar gözlerin
bize geçmişten hatıralar getirir
demet demet gülüşler açar soframızda
ve asude şarkılar söylenir hep bir ağızdan
gecenin anısına...

(28.07.2012)

*

onlara (insanlara) gerçekleri değil duymak istediklerini veya sadece bilmeleri gerekenleri söyleyin. maskeli baloda maske takmak iyidir. aksi halde zaten eğreti duruyor. elbette bütün bu keşmekeş içinde her şeyden münezzeh tuttuğunuz kimseler başka! 
(30.07.2012)


''every night again born and every morning again die''
(31.07.2012)