16 Ekim 2009 Cuma

İsyan Değişimin Anahtarıdır

İsyan Değişimin Anahtarıdır

Bir şeyler değişiyor, dünya artık o bildiğimiz yer değil. Bu değişim normal bir sürecin getirdiği bir başkalaşım mı yoksa beşeriyetin neden olduğu çarpık düzenin sonucu mu? Evrimleşme sürecinin getirdiği doğal seçilim, bugün algıladığımız birçok varlığın yarın gözden kaybolmasına ve zamanın kumları altına gömülmesine neden olacak. Belki bu yok oluştan insanoğlu da nasibini alacak.
Bu durdurulamaz süreci kimin veya neyin başlattığı çok da önemli değil, çünkü tetiğe bir kere basıldı mı kimse namlunun önüne geçip kurşunun hedefi vurmasını engelleyemez. Düşünmemiz gereken ise sürecin sonunda ne olacağıdır. Başkalaşım geçiren evrene ayak uyduran beşeriyet nasıl bir hal alacak ya da ayak uydurabilecek mi? Çürüyen değerlerimizle beraber bedenlerimizde çürüyecek mi? Bu türden bir söylem belki çok fantastik gelmiş olabilir fakat hepinizin cevaplarını duyar gibiyim ve ne acı ki hemfikiriz.
Bu çürümenin nedeni ‘iyi ve kötü arasında kalmış insanın iyi olanı terk edip kötü olana yönelmesi sonucu oluştu’ gibi bir söylem işin kolayına kaçmak olur, zaten biz çürümeye neyin sebep olduğunu bulmağa çalışmıyoruz. Aradığımız cevap ne olacağımız. Yeryüzünde asırlardan beri hüküm süren uygarlığımız şimdi kendi kendini yiyip bitirmekte.
Değersizleşen değerlerimiz, ahlaksızlaşan ahlakımız ve dogmalarla dolu akıllarımız yani akıl tutulması. Yaşadığımız süreç sadece bunlardan ibaret değil elbette ama geldiğimiz yer burası, akıl tutulması yaşayan bir uygarlık. Öyle ki yüzyıllardır birbirimizi sömürmekten başka ne yaptık ya da daha iyi sömürebilmek için yaptıklarımızdan başka ne var. Hız kesmeden ilerleyen bilimsel araştırmalar ve teknolojik gelişmeler daha iyi bir dünya için miydi yoksa bir grup azınlığın saltanatının devamı için mi? Buradan bakınca hiç tereddütsüz ikincisi. Yeni Dünya Düzeni dedikleri ve altın tepsilerde bize sundukları sistem de işte bu ikincisinin ürünü. Karmaşa ve çok sesliğin olduğu bir yerde işleri rayına oturtmak elbette kolay değil. Bu nereden baktığınıza da bağlı, eğer dünyayı avucunun içine almak isteyen biriyseniz bu sizi hırçınlaştıracaktır ama değilseniz yani bu sonsuz sayıda şeridi ve rengi içinde barındıran gökkuşağının bir parçası iseniz o zaman bulutların üzerinden yeryüzüne bakabilme yetisine sahipsinizdir. Peki, bu sonsuz sayıda şeridi birbirine ekleyen değerleri kimler ve neden çürütmekteler. Hem de bu çürümenin bir çözülmeyi getireceği bu kadar açıkken. Kimler olacak gözü dönmüş kapitalistler, kana susamış bir vampir gibi mavi gezegenimizin kanını emiyorlar. Ele geçirdikleri beyinleri kullanarak insanlığa yapmacık bir kültür aşılıyorlar.
Şimdilerde ise her birimiz birer mahkumuz. Koskocaman bir hapishane adım adım gözlerimizin önünde inşa ediliyor. Ne oldu izlediğim bir bilim kurgu romanını mı anlatıyorum sandınız. Öyle ise evinizden dışarıya çıkın ve etrafınıza iyice bir bakın, her saniye nasıl izlendiğinizi göreceksiniz. Aslında evinizden dışarıya çıkmanıza dahi gerek yok cep telefonlarımızdan nerede olduğumuz kolaylıkla tespit edilebiliyor ama yetmez sırada çipli kimlikler var, sonrası mı doğar doğmaz ya bir tarafımıza çip takarlar yada barkot yapıştırırlar. Hoş geldin hür dünya!
Biz ne için mücadele ettik, sultanlara, despotlara, papazlara, şahlara, imparatorlara daha nicesine niçin baş kaldırdık. Sonunda yeniden köle olmak için mi?
Bir şeyler değişiyor dedik ama işin aslı hiçbir şey değişmiyor. Dünya, yine aynı tas aynı hamam. İçten içe kaynayan yanardağ bir gün patlar mı bilinmez ancak patladığında lavlar eskiye dair ne varsa yakacak. Yani, révolution.
Yüzyıllardan beri uygarlığımız çok yol kat etti. Ay’a çıkıp Dünya’ya baktığınızda bu mavi gezegenin evrendeki en mutlu yer olduğunu sanabilirsiniz. Peki, öyle mi? Bu soruyu kendinize bir kez olsun sorun ve iyice düşündükten sonra cevaplayın.
Ben kendi cevabımı vereyim; mutsuz ve umutsuz bir dünyada yaşıyoruz. Bu düşüncemde hiç de yalnız olmadığımı sizlerde soruya cevap verdiğinizde göreceksiniz.

‘düzen sallandıkça sevgisizlik üretir’1
Kıyamete ne kadar kaldı bilemiyorum ama yaklaştığını hissediyorum. Sevginin olmadığı bir dünyada mutluluktan da söz edemeyiz. Bilerek veya bilmeyerek kurduğumuz bu düzen sallanıyor. Ve her değişim sarsıntılar içerir. Değişen düzen yerini daha adil daha sevgi dolu daha mutlu bir düzene mi bırakacak yoksa tam tersi mi olacak. Kıyamet dediğimiz ikincisi mi? Belki de kıyamet kopmağa başlamıştır ve yaşadığımız süreç bir kıyamet kopmasıdır. Kıyametin sonunda ise tek bir yol değil de iki yol birden belirecek. Ve bu yolların her biri, birbirinin zıttı iki ayrı dünyaya varacak. İnsanlık hangi yoldan gideceğine kurmak istediği düzene göre karar verecek. Elbette buna sen, ben veya bizler değil başkaları karar verecek o başkalarının kim olduğunu yazımıza başlarken söylemiştik. Kendi istediğiniz bir düzende yaşamak niyetindeyseniz, seçme hakkınıza sahip çıkın ve sizin yerinize birilerinin karar vermesine izin vermeyin. Gerekirse bu yolda zor kullanın. Unutmayın her yol zorluklarla doludur. Bir şeyleri değiştirmek, zoru başarmaktır ve bunu ancak isyan etme yetisine sahip olanlar başarabilirler.

Mustafa Recep
16.10.2009

1.Yalçın Küçük

10 Ekim 2009 Cumartesi

sözler

İnsanlar doğuştan ahlaklıdırlar, yani ahlaklı olmak bir meziyet değildir asıl meziyet ahlaklı kalabilmektir.

24.02.2009

Devrimciler davalarında muvaffak olurlarsa kahraman başarısız olurlarsa hain ilan olunurlar.

Ölüm son derece teoriktir, intihar eylemsiz ölümüdür. Eylemsizliğiniz bir intihar halidir. O halde, susun ölüler gibi.

sonsuzluğun başlangıç noktası insanın kendisidir aynı şekilde sonsuzluğun odak noktası çünkü herkesin sonsuzluğu kendinde başlar

Islak adam

saat yirmi bir kırk beş
sokağın sonundaki parkın bahçesinde
bir salkım söğüdün dalına tünemiş baykuş
ve baykuş rüzgarın türküsüne eşlik ediyor

kaldırımlardan seller akıyor
yağmur ve soğuk içime kadar işlemiş
titremekteyim,
varış noktam on adım ötede
ben ise beş adım sonra düşeceğim

şemsiyemi sorma, rüzgar aldı götürdü
soğuk ve yağmur içime kadar işlemiş
hasta olmazsam eğer söz verdiğim gibi
yarın akşam çaya geleceğim.

Mustafa Recep

07.09.2009

Yaz biterken

yaprakların sararmış, gözlerin yaşlı
nedir bu halin,
hem hüzünlü hem de telaşlı
bir şeylerden kaçıyor gibisin
ağustos sonu eylül başı
daha yağmurlar bile başlamadı
nedir bu halin
hem hüzünlü hem de telaşlı

bir kırlangıç hızında,
bir güvercin ürkekliğinde
geçip gittin az önce semtimden
bir selam bile vermeden
nedir bu halin
hem hüzünlü hem de telaşlı

oysa haftalardır tebessüm ederdin
olanca sıcaklığınla sarıp sarmalardın
tabiatı, insanları ve bilcümle mahlûkatı
şimdi ise selamsız kaçıp gidiyorsun
ve arkanda poyrazın serinliği
anlaşılan bizi başka bir mevsime emanet ediyorsun.

Mustafa Recep
07.09.2009

yaşamak halidir

rüzgar ve deniz dans ederken
tepemizde mavi bir güneş bize gülümsüyor
işte bu,
insanların yüzlerinde bin umut
işte bu,
yaşamak halidir

sevmek korkusu

bakışların bir hançer gibi keskin
gözlerine bakamıyorum
saçların dalgalı ve karanlık bir deniz
boğulmaktan korkuyorum, dokunamıyorum
ellerin yaz güneşi kadar sıcak ve yakıcı, tutamıyorum
tutsam elerinden alev alıp kül olmaktan korkuyorum
korkuyorum seni sevdiğimi söylemekten
belki ilk kez söyleyecek olduğumdandır, bilemiyorum

duvarlar yıkıyorum, ihtilâller yapıyorum
insanları seviyorum ama seni sevmekten korkuyorum
bu korkuyu deviremiyorum
sevmek cesaret ister biliyorum
belki sevmekten değil bağlanmaktan korkuyorum
gözlerine bakıyorum hayır hayır bakamıyorum
gözlerine hapsolmaktan korkuyorum

korkunun ecele faydası yok biliyorum
ölmekten değil ölü kalmaktan korkuyorum
yaşamayı seviyorum ve sevmek için yaşıyorum
ama seni sevdiğimi haykıramıyorum
sustursam da muhaliflerimi kalbimi susturamıyorum


bir ses geliyor kulaklarıma bu senin sesin
buz kesiliyorum birden, dönüp bakamıyorum
yalnızca ince bir tebessüm yüzümde
dilim tutuldu yine konuşamıyorum
bu kadar eylemsizlik içinde nasıl seveceğim
ve sevginin hakkını vereceğim, bilemiyorum
belki bir şiir okusan bana bir aşk şiiri, çözülüvereceğim

m.recep

14.06.2009

Hürriyet mi?

umutlarıma akşam çökmüştü
ekmeğim yoktu
hürriyet mi?
hürriyet bir gastenin adıydı tekeliyette
oligarkların gazetesi

karın tokluğuna çalışırdım tekeliyette
ekmeğim yoktu, suyum kesikti, yoldaşım hastaydı
umutlarıma akşam çökmüştü
hürriyet mi?
hürriyet bir gastenin adıydı tekeliyette
oligarkların gazetesi

her gün biri kendini asardı
her köşe başında bir adam öldürülürdü
her gün vatan satarlardı altın varaklı masalarda vatansızlar
hürriyet mi?
hürriyet bir gastenin adıydı tekeliyette
oligarkların gazetesi

manşetlerinde onların yıldızlı yaşamları
ve arka sayfalarında anadan doğma güzelleri

umutlarıma akşam çökmüştü
ekmeğim yoktu
yapayalnızdım tekeliyette ve muhaliftim
yoldaşım ölmüştü
hürriyet mi?
hürriyet bir türküydü artık
kargaların camlardan söylediği
m. recep
28.05.2009