fena halde şiir

sözcükler beyninde şimşekler gibi çakmaya görsün

fena halde şiir yazasım var

hermes’in felaket haberleri geçtiği zamanların birinde

hani tanrılar kana susar da kurban beklerler ya

rujunun tadına bayıldığım öpüşmelerimizde

kaldırımlarda ölüme yatan ağaçların saçları

hayaletlerle dolu gözlerine iki satır yazıp sildiğim

sonra yeniden ve yeniden ağladığım

ulan bulutlar gene mi yağmur içeceğiz

karınca sürüleri damarlarımda

işgale uğrayan bedenim

dizelerim kurtarmaz dünyayı biliyorum

beni bile kurtaramaz sevaplarım

dirilerin gömüldüğü mezarlıklarda geziniyorum

ölüleri ölümlere hasret

son nefesinde dünyanın

ardımdan üç el ateş ettiler

hayır vurulmadım,

kurşunlar beni değil adaleti seçtiler

ben düştüm, onlar kaçtı

bak gene fena halde şiir yazasım geldi

ne zamandır bilmem kendimi ozandan sayıyorum

çocukluk işte büyüdüğümü hep unutuyorum

ulan rüzgar sende ne gevezeymişsin

yeter söyleyip durma aynı şarkıyı

konuşmadıklarımız evet yarını bekle

gecenin ıssız çöllere çizdiği o meşum resimlerden konuşacağız

hem kalemlerimizi kırmadık daha

ne kadar tutsak da olsak

sen kaç gerçeklerden onlar seni elbet bulur

bir zaman olur bin yalandan daha beter çarpar yüzüne dizelerim

bende kendimi şairden sayıyorum,

ciddiye alma imgelere nazire yapıyorum

yakındır gelirler, hem mevsimidir

çarkıfelekler açtığında yağmurlar birkaç damla da senin için yağacak

bileklerimi kessem şimdi oluk oluk mürekkep akacak

sahtekar politikacıların dilleri tutulana dek yazacağım

ve kanım mürekkep, kalemim kan

ben demedim cemal süreya dedi

‘kan var bütün kelimelerin altında’

bak şimdi nasıl da muhbirim ve müzevir,

en çok da itirafçı fakat hep yalancı…

tövbe yazmayacağım ama sayfalar küsecek

sonra sen kızarsın, yıldızlar küfreder sonra

nergislerin kokusu ve demli çay

bin dokuz yüz yetmiş sekiz mart’ı

o sabah balkonda kumrular pürtelaş

güneş onun için doğmuyordu

ve silah sesleri, hermes haber geçiyor

‘o savcıyı vurdular’

yapmadıkları için öldü, yapacakları için vurdular

elindeki fener kırılmıştı

vuranlar karanlıklara karıştılar

karanlık haince susuyordu

tanrılara kurban verildi…

ah o çocuksu tebessümler

en ketum dilleri bile çözüyor

dilara’nın saçları ve cin bakışları

rüyasında koşarak yeşiller çalıyor

ben de kendimi ozandan sayıyorum aldırma

eski bir maniyi ezberliyorum…

mustafa recep

26.03.2012