israfil’in ıslığı bütün sesleri duyulmaz kılınca
kanatlanır da azrail busesi konar alnına
göğe doğru yükselen uzun yol
basamak basamak, bir köprüde bitmekte
dönüp de bakmaz mısın solup giden ömrüne
mutlu bir gün mütemadiyen yaşanmakta belki şimdi serde
bitince ruhların telaşsız adımları yolun sonunda
savurur onları arşa keskin bir yel,
sayısız kanadını cebrail çırptığında
yağmur olup yağan gözyaşları
yıldız yıldız, kimindir diye sormaz mısın?
bir vuslat yolculuğudur bu
uzar gider kervanlar yol boyunca
saf saf dizilmiş melekler yanı başlarında
gün devrilip de yol bittiğine
bilmez misin ey fani
herkesin adımı sayılıdır nefesince…
mustafa recep
27.09.2010
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder