bir sigara yakarım

her gün batışında acı bir hüzün kaplıyor gönlümü
kuşlar yuvalarına çekilirken
bir başıma kalınca bu solmuş güllerle dolu bahçede
ve artık yalnızca dikenlerini sunarken bana hayat
sensizlik bu kadar boş ve bir o kadar da huzurlu
bir başına kalmak yıkıntılar arasında
belki acıdır belki kederli ama kendiyle hesaplaşmaya başlayınca insan gerçek huzuru buluyor sonunda
ve o vakit bir sigara yakarım bütün bu yaşanmışlığa
tükenirken tütünüm ve suretim dumanlara boğulurken
ben kendi içimde sislere gömülürüm…

mustafa recep
06.02.2011